TIROC: Ang Katatagan ay Hindi Pagbabalik – Ito ay Pagsulong

Kapag naririnig natin ang salitang "resilience," marami sa atin ang naiisip ang katatagan: mabilis na pagbangon, pananatiling matatag, at hindi hinahayaang may makahadlang sa atin. Sa bersyong iyan ng katatagan, ang pakikipaglaban ay tanda ng pagkabigo, at ang paggaling ay parang pagbabalik sa kung sino tayo "dati." Ngunit para sa maraming taong nakaranas ng pagkawala, pang-aabuso, o iba pang uri ng trauma, ang kuwentong iyon ay hindi tugma sa realidad. Matapos mangyari ang isang mahirap na bagay, tayo ay nagbabago. Ang tunay na tanong ay hindi "Paano ako makakabalik sa dati?" kundi "Paano ako makakausad habang kinikilala ang nangyari?"

Muling pag-iisip ng katatagan 

Madalas inilalarawan ng mga sikologo ang katatagan bilang isang proseso ng pag-aangkop sa mahirap o mapaghamong mga karanasan sa buhay sa pamamagitan ng mental, emosyonal, at pang-asal na kakayahang umangkop. Ito ay tungkol sa kung paano tayo nag-aangkop, nakikipag-ugnayan, at tumutugon sa paglipas ng panahon, hindi tungkol sa hindi pag-aapekto sa nangyari. Sa ganitong diwa, ang katatagan ay mas malapit sa "paghahanap ng mga paraan upang mamuhay nang may katotohanan" kaysa sa "pag-aalis nito." Kapag pinag-uusapan natin ang katatagan bilang pagbabalik-tanaw, ipinapadala natin ang mensahe na ang layunin ay mabilis na bumalik sa isang lumang bersyon ng ating sarili. Ngunit pagkatapos ng trauma, sakit, kalungkutan, o sistematikong pinsala, ang "bago" ay maaaring hindi na isang lugar na maaari o kahit na gusto nating balikan. Kung gayon, ang katatagan ay hindi ang kawalan ng sakit. Ito ay ang pagkakaroon ng patuloy, minsan ay magulo, na pag-aangkop.

Ang katatagan at pagkabalisa ay maaaring magkasabay 

Isa sa mga pinakamahalagang katotohanan tungkol sa katatagan ay kadalasan itong umiiral kasabay ng pagkabalisa. Ang isang tao ay maaaring maging matatag at nakakaramdam pa rin ng labis na pagkabalisa. Maaari silang maging matatag at umiiyak pa rin, nahihirapang bumangon sa kama ilang umaga, o nagdadala ng matinding kalungkutan. Ang katatagan ay hindi humihiling sa atin na magpanggap na walang nangyaring pinsala. Sa halip, inaanyayahan tayo nito na isama ang nangyari sa ating kwento ng buhay. Maaaring magmukhang dahan-dahan itong pagbibigay-kahulugan sa epekto ng isang pangyayari, pagkilala kung paano nito binago ang ating pakiramdam ng kaligtasan o pagkakakilanlan, at pagpapahintulot sa ating sarili na makaramdam ng iba't ibang emosyon. Ang pagsasama ay nangangailangan ng oras. Maaari itong magsama ng therapy, pangangalaga sa komunidad, espirituwal na pagsasanay, malikhaing pagpapahayag, o tahimik na pagninilay-nilay. Wala sa mga ito ang nag-aalis ng sakit, ngunit matutulungan tayo nitong dalhin ito sa mga paraang mas napapanatili.

Ano ang maaaring maging hitsura ng katatagan sa pang-araw-araw na buhay

Kung ang katatagan ay hindi tungkol sa katatagan o mabilis na pagbangon, ano nga ba ang tunay na hitsura nito? Kadalasan, lumilitaw ito sa maliliit at ordinaryong mga pagpili sa halip na sa mga dramatikong pagpapakita ng lakas.

Ang katatagan ay maaaring magmukhang:

• Sinasadya ang paggamit ng iyong mga kalakasan. Pagpansin sa personal na lakas - tulad ng pagtitiyaga, pagkamalikhain, katatawanan, o kabaitan - at pagsandal dito sa isang mahirap na linggo, tulad ng paggamit ng katatawanan upang maibsan ang tensyon o pagkamalikhain upang malutas ang isang mahirap na sitwasyon. 
• Umaabot para sa koneksyon. Pagpiling mag-text, tumawag, o makipag-ugnayan sa isang taong pinagkakatiwalaan mo sa halip na pagbubukod ng iyong sarili, or pagtanggap ng suporta kapag ito inialok sa halip na sabihin sa iyong sarili na ikaw dapat kayang harapin ang isang bagay nang mag-isa.
• Pagbibigay ng kahulugan sa maliliit na paraan. Pagninilay-nilay sa mga bagay na pinakamahalaga sa iyo (halimbawa, pangangalaga, hustisya, pamilya, komunidad) at hayaang ang mga pagpapahalagang iyon hugis maliit na desisyons, tulad ng kung paano ka tumutugon sa isang mahirap na interaksyon o kapag pinili mong umatras at magpahinga. 
• Pagsasanay sa makatotohanang pag-asa. Hayaan mong isipin ng iyong sarili na ang mga bagay-bagay ay maaaring maging mas madaling pamahalaan sa paglipas ng panahon, habang kinikilala pa rin na ang kasalukuyang sandali ay masakit o nakakapanghina. 
• Pag-aalok ng habag sa iyong sarili. Kinakausap ang sarili mo na parang nakikipag-usap ka sa isang kaibigan na nasa parehong sitwasyon (“Siyempre mahirap ito,” “Kayo ginagawa ang pinakamahusay na magagawa mo gamit ang kung ano ang mayroon ka ngayon") sa halip na pilitin ang iyong sarili na "malampasan ito." 
• Pagbuo ng maliliit na sandali ng pagpapanumbalik. Paglikha ng maliliit na gawain - isang maikling paglalakad, isang tahimik na tasa ng tsaa, isang nakakarelaks na paghinga sa mesa, pagbabasa ng ilang pahina - na magbibigay sa iyo ng pakiramdam ng pag-reset sa gitna ng isang araw na kung hindi man ay nakaka-stress. 
• Paggalang sa iyong mga limitasyon. Pagtatakda ng mga hangganan kung saan mo kaya, pagsasabi ng "hindi" o "hindi ngayon" kapag kinakailangan, at pagkilala na ang pagprotekta sa iyong enerhiya ay bahagi ng kung paano ka mananatiling nakatuon sa pangmatagalan. 

Ang mga kilos na ito ay mga kasangkapan. Hindi ito tungkol sa pagpapanggap na maayos ang lahat. Ito ay tungkol sa pagbuo ng isang buhay na kayang hawakan ang hindi maayos, habang nagbibigay pa rin ng puwang para sa koneksyon, kahulugan, at mga sandali ng ginhawa at maging sa kagalakan. Ang katatagan ay hindi isang pagsubok sa pagkatao. Ito ay isang patuloy na pagsasanay ng pagbibigay-daan para sa buong katotohanan ng ating mga karanasan habang iniisip at pinapalago pa rin ang mga posibilidad para sa hinaharap.

Mga Kuwento ng Katatagan at Paggaling

Kahit para sa mga taong napakatatag, ang paglalakbay pasulong pagkatapos ng trauma ay bihirang maging diretso. Maaari itong maging hindi linear, kumplikado, at malalim na personal, na hinubog ng kasaysayan, pagkakakilanlan, relasyon, at mapagkukunan ng bawat tao. Ang mga memoir at talambuhay sa ibaba ay nagbibigay ng mga sulyap sa iba't ibang paraan ng pagsulong ng mga tao habang dinadala pa rin ang kanilang pinagdaanan. Dahil ang bawat kuwento ay natatangi, sana ay may isang bagay dito na tumatatak sa iyo o kahit papaano ay magpapaalala sa iyo na walang iisang, "tamang" paraan upang mag-navigate sa paggaling at pagbabago. (Tala ng nilalaman: Ang mga aklat na nakalista sa ibaba ay kinabibilangan ng mga talakayan tungkol sa trauma, pang-aabuso, karahasan, at iba pang masasakit na karanasan. Mangyaring alagaan ang iyong sarili at makisali sa mga pamagat na ito sa paraang at sa bilis na sa tingin mo ay tama para sa iyo.)

Ang Alam ng Aking Mga Buto , nagbubukas ng bagong window- Isang malalim at personal na paggalugad sa kumplikadong PTSD, kasaysayan ng pamilya, at ang patuloy na gawain ng paghahanap ng pangangalaga, wika, at komunidad para sa mga hindi nakikitang sugat.

Ang Upuan at ang Lambak - Isang mapanimdim na salaysay ng pamumuhay kasama ang mahabang anino ng institutional pang-aabuso at dahan-dahang muling pagtatayo ng buhay nang may higit na katapatan, mga hangganan, at pag-unawa sa sarili.

Linya sa Buhangin - Isang tapat na pagtingin sa pinsalang moral at trauma sa isang sona ng tunggalian, at ang mahirap at di-linear na landas tungo sa pagpapangalan ng pinsala, paghingi ng tulong, at muling pagbibigay-kahulugan sa layunin. 

Ang Sagot ay Nasa Sugat - Isang memoir ng paglampas sa karahasan mula sa matalik na kapareha at pagkatutong makinig sa sakit bilang pinagmumulan ng katotohanan, mga hangganan, at bagong posibilidad, sa paglipas ng panahon.

Ng Aking Sariling Gawa - Isang kwento ng pagharap sa trauma na kaakibat ng lahi, kasarian, at trabaho, at ng unti-unting pag-angkin ng pagpapahalaga sa sarili at kalayaan sa mga larangang kadalasang nangangailangan ng katatagan. 

side show - Isang salaysay na pinaghalo ang katatawanan, kalungkutan at trauma, na nagpapakita kung paano ang isang taong nakaugat sa komedya ay patuloy na makipagbuno sa pagkalugi at sakit habang engaging sa therapy at aktibong magtrabahoing sa pamamagitan ng kanyang mga pakikibaka.

TIROC (Trauma-Informed Resilience Oriented Care) Blog Series

Ang blog na ito ay bahagi ng isang serye, nagbubukas ng bagong window na nakatutok sa pag-unawa sa trauma at sa mga epekto nito sa ating buhay habang pinalalakas at nabubuo din ang personal at kolektibong katatagan bilang bahagi ng mga pagsisikap ng library na yakapin ang mga prinsipyong may kaalaman sa trauma habang lumilikha ng kaligtasan sa ating mga pisikal na espasyo at sa ating mga pakikipag-ugnayan sa ating mga katrabaho at komunidad na ating pinaglilingkuran.