Noong Sabado Marso 24 ng taong ito, lumahok ako sa a Pagdiriwang ng ika-50 anibersaryo of Robert F. Kennedynoong 1968 kampanya ng pagkampanya ng pangulo dito sa San Jose. Ang pagdiriwang ay naganap sa St. James Park, ang lokasyon ng 1968 rally. Ako ay pinarangalan sa gawain ng paghahatid ng pangunahing tono. Kasama ang mga talumpati ng ilang lokal na pulitiko, aktor Jeffrey Brian Adams nagbigay ng mahusay na muling pagpapatupad ng Ang talumpati ni Senator Kennedy. Isa sa mga highlight ng araw ay ang pagkikita ng photographer na si Ed Souza. Si Ed ay dumalo sa rally noong 1968 bilang labindalawang taong gulang, at kinuha ang tanging mga larawan na nakita ko kay Robert Kennedy sa rally ng St. James Park. Ang iba pang mga larawan na nakita ko ay nagpapakita ng pagdating ni Kennedy sa paliparan ng San Jose, gayundin ang kanyang pagbisita sa Linggo sa Our Lady of Guadalupe Church sa silangang bahagi, ngunit wala mula sa rally. Si Ed ay lubos na mapagbigay na nagpapahintulot sa kanyang mga larawan na maibahagi dito sa unang pagkakataon, at sumang-ayon din siyang magbigay ng isang unang-kamay na account ng pagbisita ni Senator Kennedy.
Robert Kennedy San Jose Rally Naaalala
Ni Edward Souza
Noong 1968, ako ay isang mag-aaral sa ikaanim na baitang sa Benjamin Cory Elementary School, at lumaki sa itinuturing na Valley Fair na lugar ng San Jose. Kahit na interesado sa pulitika, hindi ko itinuring ang aking sarili na nagmula sa isang "pamilyang pampulitika". Alam ko at ng karamihan sa mga kaedad ko ang tungkol sa digmaan sa Vietnam, ang mga kaguluhan ni Pangulong Johnson, at ang mga pagsisikap ng “kandidato sa kapayapaan” na si Senador Eugene McCarthy. Hindi ko gaanong pinansin ang Campaign '68 hanggang isang Sabado ng umaga noong kalagitnaan ng Marso nang i-broadcast ng lahat ng tatlong network ng telebisyon ang anunsyo ni Senador Robert Kennedy na siya ay tumatakbo para sa Pangulo. Sa loob ng sumunod na linggo, ang San Jose Mercury ay nagpatakbo ng isang maagang artikulo na nagsasabing si Robert Kennedy ay darating sa San Jose!
Ang mga kaganapan ay mabilis na gumagalaw (tulad ng karamihan noong 1968) at alam kong nais kong mapunta sa rally na pinlano para sa susunod na Sabado ng gabi sa St. James Park. Kung mayroon man, labis akong naapektuhan ng pagpatay kay Pangulong Kennedy limang taon na ang nakalilipas, at nais kong makita ang kanyang kapatid. Kahit papaano ay nakumbinsi ko ang aking ama na ihatid ako sa downtown ng Sabado ng gabi. Hindi pa dumalo sa isang pampulitika na rally, naisip ko na ang pagdating nang kalahating oras nang mas maaga sa pagsisimula ng 8pm ay mas maaga. Gaano ako kasalanan! Masikip na ang parke. Ang aking tatay (na kinamumuhian ang karamihan) ay nakatayo sa ibabaw ng mga hagdan ng courthouse sa tapat ng First Street. Determinado akong lumapit sa makakaya ko.
Isang kahoy na limang talampakang mataas na plataporma ang itinayo malapit sa gitna ng parke. May rehas ito na nababalot ng pula at asul na bunting. Ang karamihan ng tao ay nakaimpake sa malapit at kailangan kong manirahan sa antas ng lupa sa likuran ng platform kung makikita ko man lang sandali si Senator Kennedy, huwag na lang marinig siya. Noong 1968, dapat tandaan na ang mga pampulitikang rally ay hindi itinanghal na mga kaganapan sa media. Nagkaroon ng kaunting coverage ng media, at walang nakikitang seguridad maliban sa San Jose Police na nagkulong sa Una at Ikalawang Kalye sa parke. Kahit sino ay maaaring umakyat at dumalo (walang screening, walang tiket) at makalapit sa abot ng kanilang makakaya. Tila ang karamihan ay naghihintay ng ilang sandali, ngunit hindi naiinip. Habang nakatayo ako sa likuran ng platform, naramdaman kong mami-miss kong makita ang RFK nang buo.
Ang batang katabi ko kahit papaano ay nakahanap ng dagdag na natitiklop na upuan na pareho naming pinatayo. Ang dagdag na elevation ay nagbigay sa akin ng isang malinaw na view ng karamihan ng tao. Ito ay isang dagat ng mga mukha na nakaunat sa abot ng aking nakikita. Tila nandoon ang buong San Jose. Hindi nagtagal ay dumating na ang entourage ni Senator Kennedy. Nasabi ko lang sa narinig ko. Naghiyawan at nagsisigawan ang mga tao habang tinatahak niya ang kanyang convertible. Pagkatapos ay umakyat siya sa ilang hagdan ng platform at nandoon siya. Ang podium ng tagapagsalita ay nakatayo sa kaliwang entablado lampas lamang sa hagdanan ng plataporma. Tila may isang ilaw na nagpapaliwanag sa podium. Tumayo ako (talagang balanse) mga labinlimang talampakan ang layo at pahilis sa kanan. Kumuha ako ng dalawang litrato ni Senator Kennedy gamit ang aking flashcube na nilagyan ng Kodak Instamatic 104. Alam kong hindi masyadong malayo ang saklaw ng flash, kaya umaasa ako sa pinakamahusay. Matapos makuha ang mga larawang iyon ay umupo ang mga inimbitahang dignitaryo at epektibong hinarang ang aking paningin.
Habang nagbabalanse ako sa upuan at nakakapit sa rehas, naalala ko ang talumpati ni Senator Kennedy. Ang mga bahaging nagparehistro ay ang kanyang paghahambing sa iba't ibang kawalang-katarungang panlipunan na namayani sa bansang ito. Ginamit niya ang salitang indecent upang ilarawan ang isang lipunan na nagpapahintulot sa gayong mga kawalang-katarungan. Binanggit din niya ang paksa ng digmaan at sinabi na kung ang ating mga sundalo ay maaaring i-draft at mamatay "... kung gayon ang South Vietnamese ay maaaring gawin ang parehong sumpain na bagay." Nagdulot iyon ng mahusay na palakpakan at mahalaga sa akin dahil umaasa akong matatapos ang digmaan bago posibleng ma-draft. Hindi nagtagal natapos ang kanyang talumpati at nakita ko, nang tumayo ang mga dignitaryo sa aking harapan, na si Senador Kennedy ay nasa plataporma pa rin na nakasandal sa rehas at nakipagkamay sa lahat ng umabot. It was bedlam as the energy of the crowd pressed forward. Nanatili akong nagbabalanse sa natitiklop na upuan, umaasa na kahit papaano ay mapunta ang Senador sa likod ng plataporma.
Biglang lumitaw ang mukha ng isang lalaki na hindi ko kilala. Ang lalaki (na nalaman ko nang maglaon ay si Bill Barry, ang personal na bodyguard ni Senador Kennedy) ay nakasandal at nakaakbay sa baywang ng Senador. Sa isang iglap ay kinamayan ako ni Robert Kennedy! Inialay niya ang kanyang kamay sa hindi pangkaraniwang paraan: tatlong daliri. Sa sandaling iyon ay ayaw kong bitawan. Medyo napangiwi siya nang makawala sa pagkakahawak ko. Ang pakiramdam ko ay hindi masyadong pagsamba sa bayani, ngunit isang bagay na mas malalim. Alam ko kahit papaano na kinakatawan ni Robert Kennedy ang tunay na pag-asa para sa bansa, at maaaring hindi ko na masaksihan ang mga katulad niya.
Ang gabing iyon noong Marso ng 1968 ay tinago sa aking memorya bilang isa sa mga sandaling tumutukoy sa aking buhay. Matapos ang pagkamatay ni Robert Kennedy, tinawag ko ang lahat ng lakas na maaari ng isang labindalawang taong gulang na mahulog sa pamamagitan ng pagboluntaryo para sa huli na kampanya ng muling pagkahalal ni Kongresista Don Edwards. Nagpatuloy akong nagboboluntaryo sa mga kampanyang Demokratiko hanggang sa pagpasok sa San Jose State University's School of Journalism, kung saan nag-major ako sa photojournalism. Sa pagbabalik tanaw, napagtanto kong ang rally sa St. James Park ay lubos na naimpluwensyahan ang takbo ng aking buhay.
Sa nagdaang limampung taon, nakunan ako ng litrato ng walong mga Presidente at dose-dosenang mga nominado at kandidato sa pagkapangulo. Ang mensahe ni Robert Kennedy ay umapela sa isang malawak na koalisyon, isa na hindi ko pa nakita. Para siyang kometa; biglang narito at nakalulungkot, biglang nawala. Namimiss pa siya.
~ Edward Souza, 2018
Sa pagpatay kay Robert Kennedy noong Hunyo 6, 1968, nawala sa amin ang isang mahalaga at maimpluwensyang tinig; isang tinig na sumasalamin ng isang taos-puso at tunay na pagnanais na mag-ambag sa ikabubuti ng ating bansa at ng ating mundo. At kahit na siya ay kinuha sa amin, ang kanyang mga salita mula noong Sabado ng gabi noong Marso ng 1968 ay pumukaw at nagpapasigla pa rin, "... makakagawa tayo ng pagkakaiba. Maaari nating pagsamahin muli ang bansang ito, at ibalik ang kurso ..."
Karagdagang Pagbasa sa California Room
- Ang Forty-ikalimang Anibersaryo ng Robert F. Kennedy's Speech sa San Jose's St. James Park ni Ralph Pearce
- Pagtingin sa Likod: Pagbisita ni Robert F. Kennedy noong 1968 sa San Jose ni Ralph Pearce
- 'Human Title Wave' Binati ang RFK, Ang SJSU's Araw-araw na Spartan para sa Marso 26, 1968
- Ang Huling Kampanya ni Thurston Clarke
- California Room Index: Robert F. Kennedy
Magdagdag ng komento sa: Pagbabalik-tanaw: Ang Araw na Nakilala Ko si Robert F. Kennedy