Pagbabalik-tanaw: Ang Pagbisita ni Robert F. Kennedy noong 1968 sa San Jose

Ngayong taon ang ika-limampung anibersaryo ng Senador Robert F. Kennedytalumpati ni San Jose St. James Park noong Marso 23, 1968. Limang taon na ang nakalilipas, isinalin ko ang pagsasalita na iyon mula sa isang audio recording, na ibinabahagi ko rito sa kauna-unahang pagkakataon. Nalulugod din ako na maibahagi ang dati nang hindi nai-publish Araw-araw na Spartan mga larawan mula sa pagbisita ni Kennedy.

Sa pagbabasa ng kanyang talumpati ngayon, hindi maiwasang magtaka kung ano ang masasabi ng senador sa kasalukuyang kalagayan ng ating bansa. Ano ang iisipin niya sa kahirapan, sa kawalan ng tirahan, sa malawakang pamamaril, sa kawalan ng hustisya sa lahi, o sa patuloy na pagguho ng gitnang uri? Ano ang maiisip niya sa partisan divide sa Washington at sa buong bansa?

Gusto kong ialay ang post na ito sa alaala ni Senator Kennedy, at sa isang batang Mexican busboy na nagngangalang Juan Romero. Ginawa ni G. Romero ang lahat ng maaaring gawin ng sinuman sa atin para sa ating senador habang siya ay nasugatan nang malubha pagkalipas ng hatinggabi noong Hunyo 5, 1968. Natahimik ang boses ni Senador Kennedy noong araw na iyon, ngunit ang kanyang mga salita at ang kanyang matapang at optimistikong espiritu ay nananatiling inspirasyon. at hikayatin. Ang pagdiriwang ng ikalimampung anibersaryo ng pagbisita ni Senator Kennedy ay naka-iskedyul para sa Sabado Marso 24, 2018 sa St. James Park mula 2:00 pm hanggang 6:00 pm. Kasama sa kaganapan ang muling pagsasadula ng talumpati, mga aktibidad, at mga makasaysayang paglilibot.

Ang Talumpati ni Senador Robert F. Kennedy sa St. James Park ng San Jose

Marso 23, 1968, 8 ng gabi

Nakasalin mula sa audio nai-post sa www.archive.org by
Ralph M. Pearce na may mga pag-edit ni Josie Amant

Hindi ito dapat maging, eh, hindi dapat maging isang bagay ng simpleng pagbibilang at panliligaw sa mga boto ng mga propesyonal na pulitiko. Kung may natutunan tayo sa tagal ng huling mga taon, ito ay hindi malulutas ng mga lumang solusyon ang mga bagong problema na kinakaharap ng bansang ito, na nakaharap sa estadong ito, at harapin ang aking sariling estado, ang estado ng New York. Para sa pinag-uusapan natin ngayon tungkol sa pagsasama-sama ng isang bagay para sa buong bansang ito, na maaari at dapat tayong magkakaiba sa mga solusyon, sa mga programa, at sa mga ideya, ngunit hindi na natin kayang magkakaiba sa katotohanan. Hindi na natin kayang lokohin ang ating sarili. Panahon na nating harapin ang mga problemang mayroon - umiiral sa bansang ito, at umiiral para sa atin sa ibang lugar sa buong mundo, na may katatagan at may katotohanan, at sa batayan na iyon ay tumakbo ako para sa Pangulo ng Estados Unidos [palakpakan].

Kung mayroong isang nangingibabaw na katotohanan sa bansang ito, ito ay ang panganib na magkaroon tayo ng pagguho ng isang pakiramdam ng pambansang disente. Huwag magkamali, ang pagiging disente ay nasa puso ng bagay. Kahirapan. Ang kahirapan sa bansang ito ay bastos. Indecent ang kamangmangan. Ang pagkamatay o pagkakapilat ng matatapang na binata sa mga latian ng Asya -- indecent din [applause].

At hindi rin kanais-nais para sa isang lalaki na magtrabaho kasama ang kanyang likod at ang kanyang mga kamay sa mga lambak ng California nang walang pag-asang makita ang kanyang anak na pumasok sa isang unibersidad. Indecent din yan. Hindi kanais-nais para sa isang tao sa mga lansangan ng New York, sa Oakland, sa Detroit, sa Watts, na isuko ang nag-iisang buhay na kailanman ay mawawalan siya ng pag-asa. Hindi kanais-nais para sa pinakamagaling sa ating mga kabataan na maitulak sa paghihiwalay at paglipad sa kakila-kilabot na pagkatapon ng mga droga at karahasan, upang payagan ang kanilang puso na matuyo sa galit at may poot.

Ito sa aking paghuhusga, ang taong 1968, ay isang oras upang lumikha, hindi upang sirain. Ito ay isang oras upang gumana - para sa mga kalalakihan na mag-ehersisyo na may pakiramdam ng kagandahang-asal, at hindi sa kapaitan. Ito ay oras upang magsimula muli, at iyon ang dahilan kung bakit tumakbo ako para sa Pangulo ng Estados Unidos [palakpakan]. At ito ang dahilan kung bakit - dito ako pumunta sa estado ng California upang humingi ng tulong sa iyo. Hindi ako maaaring manalo sa nominasyon nang walang tulong ng mga tao sa California, at humihingi ako ng iyong tulong [palakpakan].

At sa tingin ko may mga bagay na dapat baguhin sa bansang ito. Mayroon tayong isang matapang na bansa, isang matapang na bansa, at isang taong nagdurugo ng habag sa mga problema ng iba sa loob ng ating sariling bansa at sa iba pang lugar sa buong mundo, ngunit tayo ay nababagabag at ito ay isang nakababahalang panahon. Habang nakatayo tayo ngayon, ang matatapang na kabataang lalaki ay nakikipaglaban sa karagatan. Dito, habang kumikinang ang buwan, ang mga tao ay namamatay sa kabilang panig ng mundo. Sino sa kanila -- sino kaya sa kanila ang sumulat ng tula? Sino sa kanila ang maaaring gumaling ng cancer? Sino sa kanila ang maaaring naglaro sa isang World Series, o nagbigay sa amin ng regalo ng pagtawa mula sa isang entablado, o tumulong sa pagtatayo ng tulay o pagtatayo ng unibersidad? Sino sa kanila ang nagturo sa isang bata kung paano magbasa? At naniniwala ako na responsibilidad nating tiyaking mabubuhay ang mga lalaking ito, at iyan ang dahilan kung bakit tumakbo ako para sa Pangulo ng Estados Unidos [palakpakan].

Ang aming mga kabataang lalaki, ang aming mga kabataan ang aming pinakamalaking likas na mapagkukunan. Ang mga kabataang lalaki sa palayan, ang mga kabataang walang trabaho sa mga lansangan ng ating mga lungsod, ang mga kabataang lalaki na nakakalat sa buong bansa, ay isang pinakamahalagang likas na mapagkukunan para sa bansang ito, at dapat nating ibalik sa buhay Amerikano. At iyon ang dahilan na tumakbo ako para sa Pangulo ng Estados Unidos [palakpakan].

Mga kaibigan ko, may iba pang gawain bago tayo. Panahon na upang simulan ang muling pagtatayo ng engrandeng alyansa, upang ayusin ang mga ugnayan ng tiwala at kumpiyansa sa mga makasaysayang kaalyado na ang pagkakaibigan ay naging batayan ng ating seguridad sa napakaraming taon. Panahon na upang alalahanin sa ating sarili ang ating mga tunay na pananagutan sa buong mundo, na kilalanin na hindi tayo maaaring maupo na nagyelo at walang malasakit habang araw-araw sampung libo sa ating kapwa tao ang nagugutom sa ibang lugar sa mundo, na napakalaking disproporsyon natin. dapat bumili ng walong milyong bagong kotse bawat taon, habang ang karamihan sa mundo ay walang sapatos. Sa tingin ko may mga bagay tayong magagawa, at gusto kong makasama kayo sa paggawa nito [palakpakan].

At sa palagay ko, panahon na para kilalanin natin na madalas sa nakaraan, mayroon tayong yaman -- sinukat ang ating kayamanan at ang ating pag-unlad sa pamamagitan ng maling mga pamantayan. Ang polusyon sa hangin, at pag-advertise ng sigarilyo, ang pagkasira ng mga redwood at ang pagtatayo ng mga kulungan, lahat ng ito ay nagpapataas ng Gross National Product, ngunit sa aking paghuhusga hindi nila tayo pinayaman. Ang [palakpakan] -- ang kalusugan ng ating mga anak, ang kalidad ng kanilang edukasyon, ang katalinuhan ng ating pampublikong debate at ang integridad ng ating mga pampublikong opisyal, ang mga ito at sa iba pang hindi nasasalat na mga halaga ay hindi kasama sa Gross National Product, ngunit sila - - sila ang mga totoong tagapagpahiwatig ng kayamanan at talagang ang tanging tunay na sukatan ng pag-unlad sa Estados Unidos [palakpakan].

At ito ang uri ng kayamanan - at ito ang uri ng kayamanan na nais ko at alam kong nais mo lahat para sa Estados Unidos ng Amerika [palakpakan]. Mayroong kahirapan at paghati sa ating lupain ngayon, ngunit sa huling anim na araw, napunta ako sa Kansas at sa Alabama, sa Tennessee, at sa aking sariling estado ng New York, at ngayon ay nakarating ako sa California, at sa palagay ko doon ay isang pagpapakilos ng isang bagong bagay sa Estados Unidos. Hindi ito ang paglikha ng anumang kandidato o pinuno, wala akong nagawa, ngunit isang pakiramdam na may posibilidad na magkaiba ang hinaharap, na nadiskubre ng mamamayang Amerikano na kinokontrol nila ang kanilang sariling kapalaran, at ay magpapatuloy, na gagawin nila ang lupaing ito ayon sa nakikita nilang akma, at hindi dahil nilikha ito ng iba pa na isang libong milya ang layo [palakpakan].

Ang ilan sa kanila ay bata pa, gaya ng nakikita ko sa harapan ko ngayong gabi, ngunit lahat sila ay bata sa espiritu. Nagsisimula silang madama na ang pagbabago ay posible, na ang pag-asa ay posible, na sa pamamagitan ng gawa ng kanilang sariling mga kamay, at ang pag-ibig ng kanilang sariling mga puso, maibabalik nila ang pangunahing pakiramdam ng pagiging disente para sa kanilang sarili, para sa bawat isa, at para sa ating sa mga inapo, para sa ating mga anak at para sa susunod na henerasyon ng mga Amerikano, at sa palagay ko iyan ang gagawin natin dito sa estado ng California…[ hindi marinig, palakpakan].

Marami pa rin ang nakadarama na ang kanilang mga pagsisikap ay hindi makakagawa ng kaibhan, ngunit ang mga napalayo at ang mga walang pakialam ay pinaniniwalaan kong bababa ang bilang at bababa sa lakas, at, sa wakas, makikita rin nila, habang parami nang parami ang nakikita araw-araw, na makakagawa tayo ng pagbabago. Maaari nating pagsama-samahin muli ang bansang ito at maaari nating iikot ang takbo nito, at iyon ang dahilan kung bakit ako tumatakbo bilang Pangulo ng Estados Unidos [palakpakan]. Kaya pumunta ako dito para humingi ng tulong. Humihingi ako ng tulong sa mga taong ipinagmamalaki ang bansang ito, ipinagmamalaki ang aming nagawa, ipinagmamalaki ang aming naiambag, ipinagmamalaki ang aming pinaninindigan, at hinihiling ko ang mga -- ang tulong ng mga taong hindi nasisiyahan, na ipinagmamalaki ang lahat ng mga bagay na ito, ngunit nararamdaman pa rin na magagawa natin nang mas mahusay, na hindi tayo maninindigan para sa kahirapan, na hindi natin hahayaan ang hindi marunong bumasa at sumulat, na maghahanap tayo ng mga trabaho para sa bawat binata at bawat kabataang babae na gustong magtrabaho, na itinalaga namin ang aming sarili sa [palakpakan].

At pumarito ako ngayong gabi upang humingi ng tulong sa iyo para sa mga nag-aakalang makakagawa tayo ng mas mahusay sa Timog-silangang Asya at sa Vietnam, na yaong sa palagay ay hindi tayo dapat magpako sa kurso ng pagkilos na sinusundan namin sa loob ng huling tatlong at apat na taon. Sa palagay ko mas magagawa natin ang mas mahusay. Sa palagay ko hindi madali ang problema. Sa palagay ko ay walang isang madaling solusyon, at ang problemang ito ay mawawala, ngunit sa palagay ko mas makakagawa tayo ng mas mahusay, at sa palagay ko hindi ito nangangahulugang itaas ang puting watawat at mag-aatras lamang, ngunit sa palagay ko makakaya natin gawin ang mas mahusay kaysa sa kurso na sinusundan namin hanggang sa kasalukuyang oras [palakpakan]. Sa palagay ko maaari nating hilingin sa Timog Vietnamese na kung magpapadala kami ng labing walong taong gulang at labing siyam na taong gulang mula dito sa Estados Unidos upang labanan at mamatay sa Timog Vietnam, maaari nating hilingin sa South Vietnamese na gawin ang parehong sumpain na bagay [palakpakan].

Mayroon kaming dalawa at kalahating buwan upang mapunta sa pangunahing ito. Pumunta ako dito upang humingi ng tulong sa iyo. Ito ay isang mahirap na kampanya. Kailangan ko ang iyong tulong sa loob ng susunod na dalawa at kalahating buwan. Sa iyong tulong, mananalo kami sa pangunahing sa Hunyo. Sa iyong tulong, mananalo kami sa Agosto sa kombensiyon sa Chicago. At sa tulong mo, mananalo kami sa halalan sa Nobyembre [palakpakan].

Tapusin.

Karagdagang Pagbasa sa California Room

• Robert Kennedy: Ang Kanyang Buhay ni Evan Thomas
• Robert Kennedy: Kapatid na Tagapagtanggol ni James W. Hilty
• California Room Index: Robert Kennedy