Pagbabalik-tanaw: Isang California Boy's Search for America (Bahagi 1)

Larawan: Nagsuot si Ralph ng ilang gamit sa paglalakbay bago ang kanyang paglalakbay. Larawan ni Joyce Pearce
Larawan: Sinusubukan ni Ralph ang ilang gamit sa paglalakbay bago ang kanyang paglalakbay. Larawan ni Joyce Pearce


Malaking pagkakagusto sa paglalayas

Pagkaraang makapagtapos ng hayskul noong 1977, ang plano ko ay magpatuloy sa Kolehiyo ng Lungsod at pagkatapos ay ilipat sa Estado ng San Jose. Bago ko marating iyon, nagkaroon ako ng pananabik para sa pakikipagsapalaran. Lumaki ako sa mga palabas sa tv Ruta 66, Pagkatapos ay dumating si Bronson, at Kung Fu, na nagtampok sa mga lalaking nakikipagsapalaran habang gumagala sila sa Amerika sakay ng kotse, motorsiklo, o paglalakad. Sa parehong taon ay nabasa ko ang isang National Geographic artikulo tungkol sa isang lalaking naglakbay ang Timog sa paglalakad (Peter Jenkins sa Isang Maglakad sa Buong America). Napuno ako ng inspirasyon na maghanap ng pakikipagsapalaran sa ngalan ng personal na paglago at pagpapalawak ng aking pananaw sa mundo. Ang aking mga magulang ay maliwanag na nag-aalala at laban sa ideya, gayunpaman ito ay isang bagay na kailangan ko lang gawin. Pinahiram ako ng tatay ko ng $65 dollars at binigyan ako ng lolo ko ng lumang bayonet ng hukbo. Kaya, isinukbit ko ang isang tolda at sleeping bag sa isang surplus na backpack ng militar at itinago ang aking reserbang pondo sa iba't ibang lugar. Ang plano ko ay sumakay ng bus papunta Reno, Nevada at pagkatapos ay magsimulang magtungo sa silangan.

Araw 1: Ang Strip

Noong Lunes Abril 10, 1978, naglakad ako sa isang maaraw na hapon, ang aking backpack, oberols at mahabang buhok, hanggang sa makarating ako sa hintuan ng bus sa Lincoln at Curtner Avenues. Maya-maya pa ay naabutan ko na ang sarili kong sumakay a Greyhound bus sa downtown at umupo sa tabi ng isang matanda. Sinabi ko sa kanya ang aking plano, at nang magsimula ang mabagal na pagbaba ng araw, ibinahagi niya sa akin ang mga kuwento ng kanyang buhay, at tama ang lahat.

Pagdating namin sa Reno nang gabing iyon, tinawagan ko ang aking otsenta-isang taong gulang na dakilang Tito Gene para ipaalam sa kanya na naroon ako. Si Uncle Gene ay isang matangkad, gwapo, medyo mayamang tao na nakatira kasama "ang strip" (N. Virginia Street). Pagsakay sa elevator paakyat sa kanyang apartment, hinayaan niya akong mag-ayos pagkatapos ay ipinaliwanag na may bibisita saglit ang isang kaibigan. Tinanong niya kung ayaw kong lumabas para kumain. Habang nandoon sila, maya-maya ay nakatanggap siya ng tawag sa intercom at iyon ang hudyat ko habang papalapit ako sa elevator, biglang bumukas ang isang matangkad, napakarilag na blonde sa pinto ng tito ko...

Day 2: "Itago ang iyong mga kamay kung saan ko sila makikita!"

Noong Martes ng umaga, nagpaalam ako kay Uncle Gene at naglakad ng kaunting distansya papunta Interstate 80 kung saan inilabas ko ang aking hinlalaki. Maya-maya ay huminto ang isang maliit na kotse at inalok ako ng isang palakaibigang binata na sumakay. Halos buong araw kaming nagmamaneho sa Nevada nang may maikling pahinga Winnemucca. Minsan lang ako nakapunta sa labas ng California, at nakaluwag na makita ang malalaking open space. Pagsapit ng hapon ay naglayag na kami Wendover, ang daungan ng pagpasok sa Utah. Sabi ko "naglayag", dahil mas bumilis kami at medyo mabilis ang biyahe. Habang tinatahak namin ang Mga Flat Flate, ang driver ay nagsimulang mag-flash ng kanyang mga ilaw at mabilis na umikot sa iba pang mga kotse. Sa isang punto ay nagtanong siya, "Ako ba ay nagpapakaba sa iyo?" Sagot ko, "Hindi, hindi naman," habang nararamdaman kong namumuo ang pawis sa mga palad ko. Napagpasyahan ko na sa sandaling huminto siya para sa gas ay lalabas na ako.

Well, hindi ko na kinailangan pang maghintay ng gas stop, dahil hinila kami ng pulis sa labas lang Lungsod ng Salt Lake. Pinalabas kami ng sasakyan at inilagay sa batok nito habang magkahiwalay ang mga braso at binti. Ipinaliwanag ko ang aking sitwasyon sa isa sa mga pulis at sinabi sa kanya na wala akong ideya kung bakit siya nagmamadali. Nakakita sila ng marijuana sa kanyang glove compartment, kaya hindi ako sigurado kung ano ang nangyari sa kanya mula doon. Nagtapos ako ng hapunan sa isang cafe kasama ang isa sa mga pulis na sinubukan akong kausapin na sumakay ng bus pauwi. Kinuha niya ang tab at pagkatapos ay nakakita ako ng magandang motel at inilabas ang aking pantulog sa labas sa ilang mga palumpong.

Day 3: Frost on My Pillow

Nagising ako ng madaling araw ng Miyerkules na may yelo sa nakarolyong jacket na ginamit ko bilang unan. Kinuha ko ang gamit ko at nagsimulang maglakad. Pagkaraan ng ilang oras, dumating ako sa isang maliit na kainan sa tabi ng kalsada at pumasok para kumain ng almusal. Pagkatapos mag-order, pumunta ako sa banyo at nagpapasalamat na umupo sa sahig at itinaas ang aking mga nakapirming paa sa dryer. Ilang ulit kong pinindot ang start button gamit ang paa ko habang unti-unting nag-iinit ang mga paa ko. Nang maglaon sa araw na iyon ay nakasakay ako ng ilang maikling sakay, at sa wakas ay sumakay sa isang maliit na kotse kasama ang dalawang lalaki na naglalakbay mula sa California pabalik sa kanilang estado ng tahanan. Vermont. Isa sa mga rest stop namin ay nasa loob Cheyenne, Wyoming kung saan nagpadala ako ng postcard sa aking mga magulang. Nagmaneho kami ng kaunti papasok Nebraska kung saan kami nagpalipas ng gabi sa kotse.

Araw 4: Mga Larangan ng Ginto

Noong Huwebes ay nagda-drive lang kami buong araw. Nakasakay kami sa isang medyo maliit na kotse, ngunit nasa likod ko ang aking sarili. Ang aking magiliw na mga kasama ay nag-uusap sa malayo habang ako ay nakatingin sa labas ng bintana, namangha sa lahat ng mga bukid at paminsan-minsang mga lumang schoolhouse. Sinadya kong hindi magdala ng camera, ngunit ngayon ay nais kong magkaroon ako. Sa pagtatapos ng ika-apat na araw, nakarating kami Des Moines, Iowa. Sinabi sa akin ng mga kasama ko na malaya akong sumakay sa kanila hanggang sa Vermont, kahit na gusto kong mag-explore pa sa daan. Kaya, nang huminto kami sa isang rest stop para sa gabi, nagpasalamat ako sa kanila at lumabas, nagpalipas ng gabi sa kalsada sa mga palumpong.

Day 5: Beer!

Noong Biyernes ng umaga nagsimula akong maglakad nang nakalabas ang hinlalaki ko at pagsapit ng tanghali ay nakarating na ako Grinnell, Iowa. Sinabi sa akin ng aking mga kasama na ito ay isang bayan ng kolehiyo, kaya naghanap ako ng daan patungo sa kampus at ipinarada ang aking backpack sa isang sulok na may maraming trapiko. Hindi nagtagal, isang matangkad at balbas ang lumapit at tinanong ako kung saan ako galing. Ang kanyang pangalan ay Jim Gates at ang susunod na bagay na alam kong ako ay nasa isang auditorium na nanonood ng isang pelikula tungkol sa musika ng Tex-Mex. Noong gabing iyon ay sumama kami sa kanyang kaibigan sa isang bar, at nakainom ako ng aking unang legal na beer. Gumugol ako ng komportableng gabi sa kanyang pangalawang palapag na Victorian flat.

Larawan: Ipinapakita ng mapa ang ruta ni Ralph mula San Jose hanggang Gettysburg na nagmamarka sa pagtatapos ng bawat araw na paglalakbay.
Larawan: Ipinapakita ng mapa ang ruta ni Ralph mula San Jose hanggang Gettysburg na nagmamarka sa pagtatapos ng bawat araw na paglalakbay.

Araw 6: Isang Babae at Kanyang Aso

Ang sumunod na araw ay Sabado. Bumalik ako sa I-80 at sa isang punto ay sumakay ako sa isang trak. Ilang oras kaming bumiyahe, at natatandaan ko na humihigop siya sa isang lata ng beer habang tumatawid kami ilog ng Mississippi. Natapos ang aking sinasakyan sa di kalayuan mula sa hintuan ng trak. Kinailangan kong mag-ingat na hindi makitang bumababa sa trak, dahil hindi siya pinapayagang sumakay. Nakasakay ako ng kaunti pa sa kalsada, at pagkatapos ng maikling distansya ay nagpasya akong gumala sa nayon ng Minooka, Illinois.

Habang naglalakad ako patawid isang makipot na tulay, nakita ko ang isang batang babae na halos kasing edad ko ay naglalakad sa kanyang aso. Habang papalapit ako ay nag hi siya at tinanong ako kung saan ako galing. Pagkatapos ng ilang chat, tinanong niya kung gusto kong bumalik sa bahay niya para magkape. Pagbalik sa bahay ay sinalubong ako ng kanyang mga magulang at isang nakababatang kapatid na babae. Nakaupo ako sa sopa, at lahat sila ay nagtipon-tipon na gustong marinig ang aking kwento. Sinabi ng tatay na karaniwan ay malugod akong mananatili, ngunit kailangan nilang lumabas ng kanyang asawa, at siyempre hindi ako maaaring iwan doon kasama ang mga babae. Kaya naman pinilit niya akong ilagay sa isang motel, na hinihikayat akong maligo ng mainit na tubig at magpahinga ng magandang gabi.

Araw 7: Nawala sa Fort Wayne

Noong Linggo, sinundo ako ni papa sa motel at iniuwi ako sa bahay para mag-almusal. Naisipan kong gumawa Washington DC ang aking destinasyon sa East Coast, ngunit pinigilan ako ng pamilya, at ako ay nanirahan Gettysburg, Pennsylvania. Ibinaba nila ako sa isang ligtas na lugar upang ipagpatuloy ang aking paglalakbay. Nanatiling nakikipag-ugnayan ako sa pamilya Minooka sa loob ng maraming taon ngunit hindi ko na matandaan ang kanilang mga pangalan. Ang batang babae na may aso ay naging isang nars.

Mula sa Minooka, lumihis ang aking landas mula sa I-80 at natagpuan ko ang aking sarili Fort Wayne, Indiana. Sa Fort Wayne napagpasyahan ko na sapat na ang pag-hitchhiking ko. Hindi ko matandaan kung saan ako natulog noong gabing iyon, ngunit napagpasyahan kong dalhin ang Greyhound hanggang sa Gettysburg.

Ika-8 Araw: Labintatlong Oras sa isang Pittsburgh Bus Station

Lunes ng umaga nadatnan ako sa bus. Nasiyahan ako sa paggugol ng oras sa Van Wert, hindi karaniwan at makasaysayang Ohio Brumback Library sa panahon ng layover. Pagdating ko sa loob Pittsburgh, Pennsylvania gabi na, nadiskubre kong may labintatlong oras akong paghihintay para sa aking connecting bus. Ito ay hindi isang kaaya-ayang karanasan, bagaman ito ay kawili-wiling pagmasdan ang iba't ibang mga karakter na dumarating at umalis sa gabi. Nariyan ang malungkot na tanawin ng isang babaeng palaboy na pumasok na nakatali ang mga paa ng makakapal na pad ng dyaryo. Sa isang punto ay narinig ko ang isang babae na sumigaw at kalaunan ay natuklasan na isang matandang ginoo ang naglantad sa kanyang sarili. At kinaumagahan ay may lalaking lumakad papunta sa akin na bumubulong sa sarili. Umupo siya malapit sa akin at nagsimulang magreklamo na nawala niya ang kanyang mga susi sa bus at hindi niya mahanap kahit saan. Sinuri niya kung saan-saan, ngunit wala silang makita. Iminungkahi kong suriin sa Lost and Found. Nakaupo lang siya habang nagkakamot ng ulo. Sa wakas ay nakumbinsi ko siyang pumunta at suriin. Bumalik siya na hawak ang kanyang mga susi na labis ang pasasalamat at masaya. Pagkatapos ay sinimulan niya akong ihatid sa labas para mag-almusal. Sa puntong ito ako ay naghinala at magalang na tumanggi.

Araw 9: Ang Eksena ng Labanan

Buweno, mamaya noong Martes ng umaga sa wakas ay nakasakay na ako sa bus na iyon patungo sa makasaysayan Digmaang Sibil lugar ng labanan ng Gettysburg. Ang paglalakbay ay tumagal ng ilang oras sa ilang magandang kanayunan ng Pennsylvania. Umuulan nang dumating kami sa maliit na bayan ng Gettysburg, kaya nag-check-in ako sa isang motel, naligo ng mainit at natulog ng kailangang-kailangan.

Day 10: Kasama ang Rebel Army

Maaliwalas ang umaga ng Miyerkules, kaya naghapon akong gumagala sa iba't ibang lugar. Isa sa mga unang hinto ko ay ang Chamber of Commerce. Isang babae doon ang nagbigay sa akin ng mapa at pabulong na mungkahi. Paikot-ikot sa isang kakahuyan na naging a Confederate na kampo, sinabi niya na hindi talaga ito pinapayagan, ngunit malamang na makalayo ako sa kamping doon nang kaunti. Kaya noong hapong iyon ay lumabas ako sa kagubatan ng Rebel at nakakita ng magandang lugar, nakatago ngunit malapit sa sibilisasyon. Naalala ko ang kuwento ng aking lolo sa tuhod na binatilyo lamang sa Confederate Army noong Vicksburg. Sinabi niya sa aking lolo ang tungkol sa pag-angat ng uniporme ng Rebel gamit ang mga patpat at paghawak nito mula sa mga trenches para barilin ng mga Yankee. Sa kabutihang palad, sa huli ay nahuli siya at pinalaya para makauwi. Hindi ako nabagabag ng anumang espiritu noong gabing iyon, kahit na halos maamoy ng isang tao ang amoy ng mga apoy sa kampo at kaldero bumubulong sa hangin.

At kaya nagtatapos ang bahagi ng isa sa aking paglalakbay sa Amerika. Samahan mo ako sa ikalawang bahagi habang ipinagpapatuloy ko ang aking pakikipagsapalaran sa timog Teksas.

Larawan: Ralph sa isang Pittsburgh bus station photo booth sa kalagitnaan ng gabi. Larawan ni Ralph Pearce
Larawan: Ralph sa isang Pittsburgh bus station photo booth sa kalagitnaan ng gabi. Larawan ni Ralph Pearce

Karagdagang Pagbasa mula sa California Room: