Magkukuwento ako sa iyo noong ako ay diretsong natakot noong bata pa ako, ngunit kailangan ko munang ibalik sa iyo ang ilang kuwento para sa konteksto. Kung nabasa mo ang iba ko pang mga blog, alam mo na ginugol ko ang halos lahat ng aking maagang buhay sa downtown Louisville, Kentucky.
Nagkaroon ako ng isang kaakit-akit na pagkabata, na may maraming paglahok ng magulang at bahagi ng isang magkakaibang komunidad na mahigpit na magkatabi. Lumaki akong pakiramdam na ang bawat nasa hustong gulang sa aming condo unit ay nagmamalasakit sa kapakanan ng bawat bata na naninirahan doon. Gayunpaman, HINDI ito isang perpektong oras. Ipinanganak ako noong 1980 at ang tanawin ng mga lungsod lalo na sa mga lugar ng downtown kung saan mayroong mga bulsa ng puro kahirapan (nilikha noong ang White flight ng 1940s hanggang sa 1970s) ang puso ng epidemya ng crack/cocaine, at krimen.
Ang aking maliit na bahagi ng kapitbahayan ay kadalasang tahimik, ang mga nasa hustong gulang ay nagpapanatili sa amin na napaka-insulated, ngunit ang aking simbahan noong panahong iyon sa kabilang kalye ay sumusuporta sa lokal na tirahan na walang tirahan. Nangangahulugan iyon na maraming tao ang pumupunta at pupunta sa lahat ng oras at kung minsan ay may mga malilim na karakter. Kung minsan, iginiit pa ng aking mga magulang na ang aking mga aksyon sa simbahan ay limitado sa pagdalo sa serbisyo o pagboboluntaryo sa kanlungan (ako ay nasa mainit na kape at tsaa mula edad 5 hanggang 8). Hindi ibig sabihin na gusto ng aking mga magulang na ako ay nasa simbahang Katoliko na may ginagawa pa rin (isang hinala na kanilang hinawakang may magandang kadahilanan).
Maagang nagturo sa akin ang aking mga magulang ng ilang mga kasanayan at may mga patakaran upang matiyak na nanatiling ligtas ako:
- Hindi ako maaaring magdamag sa bahay ng sinumang hindi malapit na pamilya (mga anak ng lola ko lamang) o lola ng aking matalik na kaibigan (hindi, hindi ako pinahintulutang manatili sa kanyang bahay. Ang aking ama ay hindi nagtitiwala at naiinis sa kanyang ama).
- Hindi ako pinayagan sa bahay ng sinuman sa maghapon nang hindi muna nakikipag-usap ang aking ina sa kanilang mga magulang.
- Palagi akong nagdadala ng pamasahe sa bus at alam ko ang bawat bus na dumaan sa tirahan namin.
- Kailangan kong pumasok sa oras na magsindi ang mga ilaw ng kalye.
- Sinabi sa akin na palaging alam kung nasaan ang mga exit kapag pumasok ako sa isang silid.
- Bago ako makapaglakbay nang solo, kailangan kong kabisaduhin ang aking numero ng telepono, ang numero ng aking lola, ang aming address, at ang address ng aking lola.
Mayroong iba pang mga bagay na ituturo sa akin ng aking mga magulang. Ang mga malambot na spot sa katawan ng tao kung kailangan kong labanan ang isang umaatake, ano ang isisigaw kung kailangan kong makakuha ng pansin at ang aking ama ay nagturo din sa akin kung paano gumamit ng sandata upang maprotektahan ang aking sarili kapag ako ay nasa sapat na gulang upang pumunta sa paaralan (hindi nasiyahan ang aking ina). Maaari mong isipin na ang aking mga magulang ay labis na ginagawa ito, ngunit nais ng aking mga magulang na huwag akong magpanic ay isang mapanganib na sitwasyon, ngunit huminto at mag-isip muna. Naniniwala ang aking mga magulang na ang pagtuturo sa amin na maging cool sa ilalim ng pagpipilit ay ang tanging paraan upang maprotektahan ang kanilang mga anak.
Gayunpaman, 7 ako noong nangyari ang "insidente." Naaalala ko ang araw na ito ay malinaw na nangyari. Pinayagan akong maglakad sa ilang mga lugar na nag-iisa sa edad na iyon. Isa sa mga lugar na iyon bilang lokal na silid-aklatan, ang Sangay ng Shelby Park. Ang sangay ng kapitbahayan ay ilang mga bloke mula sa aking bahay at sa kalye mula sa aking elementarya at kumilos bilang isang pasukan sa lokal na parke. Naglakad ako papunta sa paaralan, kaya alam ko ang mga ruta papunta at galing sa silid-aklatan nang mabuti (pinilit din ng aking baliw na ama na lumipat ako kung aling mga paraan ang paglalakad ko sa silid-aklatan tuwing nag-iisa ako).
Sa partikular na araw na iyon, ibinabalik ko ang isang grupo ng mga librong "Choose Your Own Adventure" at isang kopya ng Dracula. Kadalasan, mag-isa akong nagpupunta sa library ngunit noong araw na iyon ay nagplano ang ilang mga bata sa aming kapitbahayan na pumunta sa parke para maglaro ng two hand touch football, dahil naghuhukay sila sa madamong common area para sa isang bagay, kaya nag-tag sila.
Halos makarating na kami sa silid-aklatan at kailangan lang tumawid sa isang abalang kalye at pagkatapos ay umakyat lang sa bloke. Pinindot namin ang kanto at doon hinihila ang isang tao buong payaso get-up sinusubukan upang kumbinsihin sa amin upang makakuha ng sa kanyang trak. Ngayon kami ay mga bata sa bayan, kaya't karamihan sa atin ay sapat na alam sa kalye upang malaman na ito ay isang kakila-kilabot na ideya, payaso o hindi. Sinabi namin sa taong walang salamat at patuloy na naglalakad. Sa gayon nagsisimula ang kotse na sundan kami. Kaya, ginawa namin ang ginagawa ng anumang mga batang may mabuting pag-unawa ... tumakbo kami. Masayang-masaya ako na naka-pack ko ang mga libro sa isang backpack dahil buong takbo ang takbo namin sa library. Nang nandoon na kami, sinabi namin sa librarian at tumawag siya sa pulisya. Pagkatapos, tinawagan ko ang aking ina at sinabi sa akin ng aking ina na manatiling ilagay na siya ay tatawid at dadalhin ako.
Nang maglakad kami pauwi, sinabi sa akin ng aking ina na nagawa ko ang matalinong bagay. Sinabi niya sa akin na huwag asahan na maraming magagawa ang mga pulis ngunit iyon ang tamang tawag. Bilang karagdagan, sinabi niya sa akin na masanay sa pakiramdam na hindi ligtas at kinakailangang tumawag. Iyon din ang unang araw na sinabi niya sa akin ang tungkol sa mga bata sa Atlanta at na walang naghahanap ng mga batang katulad ko.
Ang Bagay ng bangungot
Mayroong isang pangit na katotohanan na maraming mga Itim na bata ang mabilis malaman; na kahit anong pilit ng ating mga magulang hindi talaga tayo "ligtas", kahit na mas mababa kaysa sa mga bata ng ibang lahi. Ang kawalan ng kaligtasan ay sumasaklaw sa lahat, mula sa mga estranghero na sasaktan tayo, sa ilang mga kaso, ang mismong mga tao na ating gagawin. tumawag upang protektahan kami. Natutunan ko ang paglaki na maliban kung walang ibang pagpipilian sa buhay, pagkatapos ay tumawag ako sa mga pulis. Kahit na ngayon bilang isang may sapat na gulang kasama ang aking sariling anak, ang aral na iyon ay natigil. Nakatawag lang ako ng mga pulis ng ilang beses sa aking buhay, sa bawat oras mapang-asar. Ito ay bahagyang dahil natagpuan ko ang mga pulis na hindi seryosohin ang aking mga ulat o gawin itong halos hindi nagkakahalaga ng pag-uulat ng gamot ako mahina.
Ngayon ang aking mga magulang ay nakabantay tungkol sa kaligtasan noong dekada 80 dahil kung ano ang nangyari Itim na bata sa Atlanta sa panahon mismo ng aking pagsilang. Ang Atlanta ang tatawagin kong isang "Black American city o Chocolate City", dahil sa malaking konsentrasyon ng mga Black American na bumubuo sa lahat mga klase sa sosyo-ekonomiko; kahit na may malinaw na pagkakaiba sa pagitan ng mga may kaya at sa mga walang. Ang mga bata at kabataan sa mas mahihirap na kapitbahayan ng Atlanta ay tinarget ng isang mamamatay-tao. Karamihan sa mga ito biktima ay nasa ilalim ng edad na 15. Mula 1979 hanggang 1981 pinaniniwalaan na kasing dami ng 30 o higit pang mga bata ang dinakip at pinatay sa Lugar ng Atlanta. Kadalasan, kapag ang mga pamilya ay nag-ulat na ang kanilang mga anak ay nawawala, ang pulis sa simula ay hindi sineseryoso ang mga ulat. Ngayon alam ko na bago tayo pumunta sa butas kung paano hindi sineseryoso ang pagdukot sa bata sa pangkalahatan, dapat nating isaalang-alang ang mga pagkakaiba sa lahi at ekonomiya na naganap na bumagsak sa kredibilidad ng nag-uulat na mga magulang. Ang mga pulis ng Atlanta ay mahuhuli sa huli ang isang mamamatay at lahat ng mga pagpatay ay maiuugnay dito lalaki. Marami sa mga kaso ay hindi napunta sa paglilitis at ilan sa pamilya ng mga biktima ay naniniwala na mayroong dahilan na sumugod ang Atlanta upang isara ang lahat ng mga kaso bago gumawa ng karagdagang pagsisiyasat.
Hanggang kamakailan lamang, ang kuwento ay pinatay ng isang lalaking ito ang lahat ng ito, sa maraming kaso, mga batang Black savvy sa kalye. Gayunpaman, sa panibagong interes sa kung paano nangyari ang mga pagpatay na ito, nagpasya ang Atlanta na muling buksan at subukan kung ano ang DNA ay naiwan upang magdala ng pagsara sa mga pamilyang ito. Kung nais mong malaman ang higit pa tungkol sa pagpatay sa bata sa Atlanta, mayroong a ilan dokumentaryo at podcast ang takip na higit pa sa dati kong magagawa.
Pagkawala
Ang pangunahing pag-aalis na nais kong isipin mo ay kung magkano ang gagawin ng saklaw nawawala at pinaslang mga Itim na bata kumuha? Sa totoo lang masasabi kong wala akong kamalayan maraming Itim na bata at mga batang Itim na kababaihan pagkatao dinukot na may malaking sakop ng media na sumusunod dito. Ang pagbubukod ay ang mga batang babae na inagaw ng Boko Haram, nabigyan iyon ng pambansang atensyon dahil sa mga pagsisikap ng mga tao ng Nigeria at ang dami ng mga batang babae na dinukot. Ang hashtag na "#BringBackOurGirls" ay ginamit mula noon upang itaas ang kamalayan sa iba pang mga nawawalang Itim na kababaihan at babae ngunit malungkot na umani ng hindi gaanong kasikatan. Lahi at kasarian madalas na may papel sa kung paano ang mga kaso ay pinangangasiwaan hindi lamang ng pulisya kundi ng media. Kung mawawala ako alam kong may pagkakataon walang maghahanap sa akin, kahit na higit pa bilang a mas matingkad na balat ng babae. Kung nakakuha ako ng saklaw, malamang na mailalarawan ako hindi bilang biktima ngunit bilang isang tao na may kamay sa aking pagbibiktima.
Ang aking mga magulang ALAM NYA NOON a katotohanan na tumagal ako ng taon upang patatagin sa aking isipan, na ang hindi darating ang kalbaryo para sa akin. Na kung nahahanap ko ang aking sarili sa problema mas mabuti kong gamitin ang bawat kasanayang tinuro sa akin at kahit trick alam ko upang mai-save ang aking sarili. Habang ang Black na babae ay maaari lamang makabawi 7% ng populasyon ng US na binubuo namin hanggang sa 12% sa mga nawawala. Mayroong ganitong paniniwala na kung mawawala ang mga Itim na tao, kami ay "Huwag tatakbo" sa sarili naming pagsang-ayon kahit na hindi iyon iminumungkahi ng ebidensya. Ang mga negatibong pakikipag-ugnayan na ito sa maagang bahagi ng buhay na nagbibigay ng suporta sa maraming Black pagtatapon ng pulisya upang magamit ang mga mapagkukunang pera na iyon iba pang mga programa na maaaring mas mahusay na mapanatili ang kriminalidad at matugunan ang mga isyu na sumasabog sa ekonomiya na nalulumbay sa ekonomiya. Gayunpaman, ang aking puso ay nasira kapag iniisip ko ang tungkol sa libu-libong mga Itim na pamilya na hindi lamang nawala ang kanilang mga mahal sa buhay; at pagkatapos ay magkaroon ng insulto na pinatong sa pinsala na ito ng nagpapatupad ng batas at ang media na hindi kinukuha ang kanilang pagkawala sa parehong antas tulad ng mga kasong ipinakita ng mga hindi Black na biktima.
Kailangan itong magbago. Mga sumusuporta sa mga samahan tulad ng Itim at Nawawala ay ang unang hakbang. Kumuha ng interes at maging isang tagapagtaguyod upang matulungan ang mga nawawalang kalalakihan, kababaihan at bata. Kahilingan na bigyan ng pagpapatupad ng batas at media ang mga kasong ito ng pantay na saklaw. Siguraduhin na kung nahanap mo ang iyong sarili sa isang posisyon upang magbahagi ng impormasyon sa mga nagpapatupad ng batas tungkol sa isang nawawala o dinukot na tao na sinusundan nila hanggang sa dulo. Bukod dito, tiyakin na may mga mapagkukunan at ligtas na lugar kung saan maaaring humingi ng tulong ang mga bata kung kinakailangan sa iyong kapitbahayan. Sama-sama nating malulutas ang problemang ito.
Magdagdag ng komento sa: Ipagdiwang ang Buwan ng Black History: Hindi Sila Tumatakbo