Ipagdiwang ang Buwan ng Black History: Ang Pamana ni Sara "Saartjie" Baartman

Personal na karanasan

Mayroon akong isang ovary. Ito ay hindi isang kondisyon na nagbibigay sa akin ng anumang kahihiyang sabihin. Sa totoo lang, madalas kong pinag-uusapan ang kawalan ko ng kaliwang obaryo, bilang isang babala. Ito ay isang katotohanan lamang ng aking buhay na tinanggap ko kasama ang mga peklat mula sa maraming operasyon sa paglipas ng mga taon. Ang hindi ko matanggap ay kung paano ako napunta sa isang ovary kaya naman madalas akong magshare ng kwento. Ang aking kwento ay isa na madalas na nilalaro ng mas maraming beses kaysa sa gusto ko, ang pagkakapareho nito ang pinakanakakatakot dahil ito ay madalas na nangyayari sa ibang mga babaeng Black.

Nakipag-ugnayan ako sa ilang mga manggagamot na bahagi ng network ng kalusugan ng babae na sakop ng aking insurance. Ang isyu na nararanasan ko, na noong panahong iyon ay na-dismiss nang higit sa isang beses, ay isang abnormal na mahabang cycle ng regla at isang mabigat na pakiramdam sa isang tabi. Masasabi kong nakakita na ako ng 5 doktor sa pagsasanay na may parehong mga resulta. Sinabihan ako ng maraming variation ng "minsan ginagawa ng katawan mo yan". Bata pa ako noon kaya nagtiwala ako sa aking mga doktor na isaisip ang aking pinakamabuting interes.

Kinailangan kong magreklamo tungkol sa sakit sa isang klinika ng Walgreens sa isang random na pagbisita (para sa mga alerdyi) at isang napakatalino na nars na naglaan ng oras upang marinig ako at maramdaman ang lugar. Imumungkahi niya sa pagtatapos ng pagbisita na pumunta ako sa grupong kinabibilangan niya. Siya mismo ang tumawag sa opisina para sa akin at iginiit na kailangan nila akong dalhin. Ang bagong doktor na iyon, sa labas ng aking magarbong network, na natagpuan ang masa na inilalarawan ko bilang "parang may humihila doon". Sa kalaunan, tumulong siya upang makontrol ang aking stage four na endometriosis, inalis ang cyst na lumamon sa aking kaliwang obaryo at naglagay sa akin sa isang planong medikal na paggamot sa gayon ay nai-save ang aking pagkamayabong na magpapahintulot sa akin na magkaroon ng aking anak na babae makalipas ang ilang taon.

Hanggang sa puntong iyon ng aking buhay, kailangan ko pa talagang mag-navigate kung ano ang matututunan ko sa kalaunan ay ang karaniwang mahihirap na resulta ng sistemang medikal, lalo na sa ginekolohiya, na madalas na kinakaharap ng mga babaeng Black. Ako ay naging spoiled para sa karamihan. Lumaki ang aking mga doktor ay kadalasang mga babaeng Black, na may kakaunting doktor ng ibang lahi na kadalasang maingat na pinipili ng mga babaeng Black na doktor na iyon. Higit pa rito, nang umalis ako para sa kolehiyo, pumili ako ng isang makasaysayang Black University (HBCU) sa Louisiana at lahat ng kanilang pangangalagang medikal ay pinamamahalaan ng mga Black nurse, doktor at aide.

Nagkaroon ako ng malaking medikal na takot sa panahon ko sa HBCU na iyon na may malaking cystic mass sa aking pancreas (oo, madalas akong lumaki). Nakauwi na ako mula sa kolehiyo at kaagad, kahit na may edad na ako, kinuha sa ilalim ng pakpak ng aking dating pediatrician na personal na pumili ng surgeon na kalaunan ay mag-aalis ng masa, ang aking pali at bahagi ng aking pancreas. Ang sasabihin ko lang ay isa siya sa mga pinakamahusay na surgeon sa lungsod noong panahong iyon at nag-ingat na maging maalalahanin kung saan siya nag-cut upang mag-iwan ng kaunting takot. Kasama ko ang aking ina, na saglit na nagsagawa ng nursing, doon tinitiyak na nakakakuha ako ng tamang paggamot. Kahit na sa mahabang pamamalagi sa ospital, ang aking ina ay naglaro ng punto sa aking pangangalaga, hanggang sa isang beses na tanggalin ang isang nars mula sa aking pag-ikot dahil hindi niya gusto kung paano niya ako hinahawakan bilang isang pasyente. Nanatili ako sa aking pediatrician hanggang sa nagtapos ako sa graduate school, karamihan ay sa kanyang direksyon, dahil nagretiro siya sa ilang sandali matapos ang marami sa kanyang pinakamatandang pasyente (tulad ko) ay nakapagtapos ng kolehiyo. Gayunpaman, sa oras na makitungo ako sa aking endometriosis ay namatay ang aking ina (isa pang biktima ng sistemang medikal), ang aking matandang manggagamot ay lumipat sa kanyang destinasyon sa pagreretiro at natagpuan ko ang aking sarili na tumatakbo sa mukha sa kung ano ang tapat kong tatawagin. bilang ang kapootang panlahi na inihurnong sa ating sistemang medikal.

Si Sara "Saartjie" Baartman at ang Pangit na Katotohanan ng Pag-aalipin

Ito ay pinaniniwalaan na Sara "Saartjie" Baartman ay ipinanganak sa paligid ng 1789 sa kung saan ay itinuturing na ang Eastern Cape, isang lugar ng kapanganakan na kalaunan ay ibabahagi ni Nelson Mandela. Lumaki siya sa isang kolonyal na bukid, naging bahagi ng isang nakatuon na relasyon at nagkaroon ng isang anak na ilang sandali lamang namatay pagkapanganak. Gayunpaman, ito ay sa panahon ng isang mahusay na pagpapalawak ng kolonyal mula sa Dutch. Si Sara sa isang punto ay na-alipin, ang kanyang pangalan ay binago sa Dutch na maliit para kay Sara at siya ay inilipat sa Cape Town. Noong 1810 Sara "Saartjie" Baartman na bahagi ng mga Khoikhoi ng South Africa, ay "hinikayat" ni William Dunlop na isang doktor ng barko na maglakbay sa England "upang kumita ng kanyang kapalaran". Alinsunod sa kontrata na "pinirmahan" niya, dapat siyang magtrabaho bilang isang domestic at "ipapakita" para sa mga layunin ng entertainment. Siya ay dapat na makatanggap ng isang bahagi ng kanyang mga kita mula sa mga "eksibisyon" na ito at payagang bumalik sa South Africa pagkatapos ng limang taon.

Ngayon o kurso na ito ay nagsisimula out sounding kahina-hinala. Nagmula si Sara sa isang kultura na hindi nag-iingat ng mga nakasulat na rekord. Ibig sabihin, malamang na hindi siya marunong magbasa. Higit pa rito, ang pamilya Cezar na nagpapanatili kay Sara sa pagkaalipin sa oras ng paggawa ng kontratang ito ay dumaranas ng mga problema sa pananalapi; na nagpapahiwatig na ito ay mas mababa sa kanyang ideya. Sa wakas, ang paraan kung saan siya "ipinakita" ay magmumungkahi na, kahit na "pumirma" siya sa kontrata, hindi niya alam kung paano ito isasagawa.

Si Sara ay isang pagkahumaling dahil sa kanyang pisikal na hugis na kasama ang mas malaking puwit at ang kanyang pangkulay. Dinala siya sa London at "ipinakita" sa Piccadilly. May mga kampanyang laban sa pang-aalipin sa Inglatera noong panahong iyon na ginamit ang kanyang pagtrato bilang panawagan laban sa pang-aalipin. Ang kanyang mga may-ari ay nilitis ngunit nagawang gawin ang "pinirmahan" na dokumentong ito at malamang na pinilit si Sara na sabihing siya ay tinatrato nang maayos. Napaharap sila sa ilang mga kahihinatnan, ngunit kalaunan ay sumang-ayon na amyendahan ang kanyang "kontrata" upang isama ang mas malaking bahagi ng mga kita at maiinit na damit, ang pangalawang katotohanang iyon ay nagsasabi kung anong uri ng pagtrato ang dapat na hinarap ni Sara. Kalaunan ay ibinenta siya sa France sa isang lalaki na nagpapakita ng mga hayop at madalas na ipinapakita na halos hubo't hubad, kung saan binigyan siya ng palayaw. “Hottentot Venus”. Ang pagpapakitang ito sa kalaunan ay maakit ang atensyon ni George Cuvier, isang naturalista, na nagtanong sa kanyang may-ari kung maaari siyang pag-aralan bilang isang ispesimen ng agham. Sa panahong ito bilang isang ispesimen ng agham na siya ay pinag-aralan ng mga anatomist, zoologist, at physiologist na nagpasiya na siya ang ugnayan sa pagitan ng mga hayop at tao. Higit pa rito, ginamit siya upang bigyang-diin na ang mga Aprikano ay labis na kasarian at sa gayon ay isang mas mababang lahi. Noong 1816 nang mamatay si Sara, hindi alam ang sanhi, isang plaster cast ang ginawa sa kanyang katawan, ang kanyang katawan ay kinatay at ang mga bahagi ng kanyang katawan kasama ang kanyang mga ari ay ipinakita sa Musée de l'Homme (Museum of Man) hanggang 1974 ( pakitandaan na ako ay isinilang makalipas lamang ang 6 na taon). Noong Marso ng 2002, ang mga labi ni Sara ay pinauwi sa South Africa matapos maingat na bumalangkas ang mga Pranses ng isang panukalang batas upang hindi payagan ang ibang mga bansa na mag-claim ng "mga kayamanan" na kinuha ng mga Pranses.

Gusto kong sabihin na ang kuwento ni Sara ay ang tanging pagkakataon kung paano nagdusa ang mga Itim bilang bahagi ng medikal na makina ngunit nakalulungkot na hindi iyon ang kaso. Sa 2018 ang rebulto ni J. Marion Sims ang “ama ng ginekolohiya” ay inalis sa pedestal nito sa Central Park. Siya ay pinuri dahil sa pagiging perpekto ng pamamaraan upang ayusin ang vaginal fistula, na mga butas sa pagitan ng ari at pantog. Sims naunang kuwento gayunpaman, hanggang sa mga nakaraang taon, iniwan ang malaking bilang ng mga alipin na babae, siya ay "nagsanay" nang walang anesthesia habang hinahanap niya ang kanyang solusyon. Nakatulong ang kanyang trabaho at ang gawain ng iba inangkin ang mga ideya na ang mga Itim na kababaihan ay higit na mapang-asar, hindi nakakaranas ng sakit, at hindi mabuting-loob; isang pamana na tumatagal ngayon.

Hindi ito sinasabi na ang pamana ng hindi magandang kinalabasang medikal ay nahihirapan lamang sa mga Itim na kababaihan. Ang mga itim na alipin ay madalas naibenta bilang ispesimen sa mga puting doktor para sa medikal na eksperimento. Maaga mga eksperimento sa inokulasyon para sa bulutong din ay sinubukan sa mga alipin na populasyon habang ang paglalakbay sa panahon ng gitnang daanan sa hindi maayos na mahigpit na naka-pack na kondisyon ay isang lugar ng pag-aanak para sa virus. Gayunpaman, ito ay isang alipin na pinangalanan Onesimus na "pag-aari" ng Cotton Mather na kilala namin mula sa Mga Pagsubok sa Salem na magbabahagi ng pagkakaiba-iba ng ideya bilang isang posibleng paraan upang hikayatin ang natural na tugon ng kaligtasan sa sakit na umunlad habang nasa ilalim ng kontroladong kapaligiran. Ngayon ay hindi ko na ikukuwento kung gaano ito kahusay na natanggap, alam lang na ang racism ay gumaganap ng isang papel nang maaga.

Mga Resulta sa Medikal sa Modernong Panahon

Gusto kong sabihin na ang pag-eksperimento sa Itim na mga katawan ay natapos nang natapos ang pagkaalipin, ngunit nakalulungkot na hindi rin iyon ang kaso. Kami ay may kapus-palad 1932 "Tuskegee Pag-aaral ng Untreated Syphilis sa Negro Male ”. Nang magsimula ang pag-aaral ay kasangkot ito sa halos 600 Itim na kalalakihan (399 kalalakihan na may syphilis at 201 nang wala) sa ilalim ng paggalaw ng paggamot sa "masamang dugo". Ang masamang katotohanan ay nakatanggap sila ng napakaliit na paggamot kapalit ng "libreng mga medikal na pagsusulit", libreng pagkain at insurance sa libing. Plano nilang patakbuhin ang pag-aaral sa loob ng 6 na buwan ngunit ito ay pinahaba, kahit na pagkatapos na ang penicillin ay pinagtibay bilang isang paggamot napagpasyahan na hadlangan ang mga kalalakihan sa paggamot at pag-aralan sila hanggang sa kamatayan. Ang 6-buwang pag-aaral na iyon ay umabot ng 40 taon. Noong 1974 ang isang pag-areglo ng korte ay naabot at habang buhay na paggagamot ay iginawad bilang bahagi ng demanda sa pagkilos ng klase. Gayunpaman, hindi hanggang 1997 na inalok ni Pangulong Clinton ang unang pambansang paghingi ng tawad, 2004 nang pumanaw ang huling kasali sa pag-aaral na iyon, at ang huling balo ay pumasa noong 2009. Nagbibigay pa rin kami ng mga benepisyo sa 11 supling ng mga indibidwal.

sa 1951 Si Henrietta Lacks, isang Itim na ina ng limang anak, ay humingi ng paggamot para sa malignant cervical cancer. Bilang bahagi ng kanyang paggagamot ang kanyang mga cell ay naani. Hindi nagtagal natuklasan na hindi katulad ng ibang mga cell na pinag-aralan ni John Hopkins ang kanyang mga cell ay nagpatuloy sa pagdoble at hindi namatay. Pinangalanan nila ang mga cell na ito na HeLa cells at habang namatay si Ms.Lacks ang kanyang mga materyal na genetiko ay ginamit bilang isang pundasyon para sa pag-unlad at paggamot para sa maraming mga karamdaman, ngunit ang materyal na genetiko na ito ay kinuha nang walang pahintulot niya at higit sa lahat ay hindi kilala ng sinuman na hindi bahagi ng pamayanan ng pananaliksik sa medikal, kabilang ang kanyang pamilya. Ito rin ang dahilan kung bakit maraming mga Itim na Amerikano ang naging leery tungkol sa paggamit Mga kumpanya ng pagsubok sa DNA upang makahanap ng karagdagang impormasyon tungkol sa kanilang mga pinagmulan, dahil maraming hindi nag-alok na sirain ang iyong materyal na genetiko pagkatapos ng donasyon (ang kumpanyang ginamit ko dati).

Ang medikal na propesyon ay nakikipaglaban dito kumplikadong pamana sa loob ng maraming taon at ang kapootang panlahi at mga gawaing may diskriminasyon na nagmula rito. Halimbawa, ang mga pasyenteng Black ay inakusahan na naghahanap ng gamot sa pananakit at tinanggihan ang wastong pamamahala sa pananakit. Ako mismo ay inakusahan ng ganyan. Ang pangangatwiran ay ang mga Black na tao ay mas malamang na maging gumon o gamitin ito upang pondohan ang mga kriminal na pamumuhay. Gusto kong sabihin nang personal na ang ganitong uri ng kapootang panlahi ay isang beses na pangyayari ngunit nakalulungkot, sa maikling panahon ko dito sa California, hindi iyon totoo. Kahit na nagbibigay ng malawak na mga medikal na rekord, ang mga sumusunod ay ipinapalagay: Hindi ako kasal, kaya't naturuan ako tungkol sa ligtas na mga gawi sa pakikipagtalik (sa 35 taong gulang), ay hindi pinansin sa loob ng 5 taon na ang aking gallbladder ay malamang na nabigo na sumailalim sa akin sa araw-araw na gallbladder. mga pag-atake, ako ay inakusahan ng paghanap ng gamot sa pananakit kahit na ako ay nagkaroon ng ovary organ torsion (at hindi ang isa na aking tinanggal), ako ay tinanggihan ng mga iniksiyon ng Lupron dahil ito ay naisip na ginagamit ko ito bilang isang paraan upang hindi gamitin ang panganganak. control, hanggang sa napag-alaman na ang aking endometriosis ay nasa aking colon na nagdudulot ng colon spasms na nagpahirap sa paglalakad sa halos lahat ng 2019 at isang malaking bahagi ng 2020, hindi pa rin ako sigurado kung ano ang aking buwanang respiratory infection na mayroon ako sa oras na ito noong nakaraang taon. ngunit sasabihin kong hindi ito sipon, trangkaso o pulmonya; gayunpaman, higit sa lahat ay pinauwi ako at hindi ma-scan ang aking mga baga hanggang makalipas ang ilang buwan (may "bagong" pinsala) sa kabila ng katotohanan na ang aking mga baga ay may peklat, ako ay nagkaroon ng PE at ako ay may hika. Ibinahagi ko ang lahat ng ito upang sabihin na ang mga bagay na ito ay nangyayari pa rin araw-araw sa mga Black na tao sa aming mga komunidad na may hindi gaanong positibong resulta.

Ito ay higit na kilala na ang pagbagsak ng krisis sa opioid ay hindi tumama sa komunidad ng mga Itim dahil sa kapootang ito, dahil ang mga Itim ay higit sa lahat ay hindi inireseta ng mga opioid. Nabanggit na ang tugon ay hindi katulad ng Digmaan sa Gamot nangyari iyon noong higit sa lahat sa mga komunidad ng Black at Brown sa lunsod ang dumaranas ng pagkagumon sa cocaine. Ang mga microaggression na ito, mga gawaing may diskriminasyon at tahasang racist na saloobin ay nangyayari sa bawat antas ng mga interbensyon at pakikipag-ugnayang medikal; sa kabila ng kung anong antas ng edukasyon, background, o kahit na medikal na kasaysayan ang maaaring mayroon ang Black na taong ito, ang mga mapanghamak na resultang ito ay malawak na dahilan kung bakit ipinagpaliban ng ilang Black na tao ang medikal na paggamot. Kahit na kamakailan lamang noong nakaraang taon ay mayroong kaswal na mungkahi na ang mga bakuna sa Covid-19 ay dapat na masuri sa Africa sa pamamagitan ng Pranses mga doktor at habang maraming indibidwal sa Detroit iginala ang kanilang mga mata sa pagiging bahagi ng mga klinikal na pagsubok. Kahit na ang pagiging isang doktor kung ikaw ay Black ay hindi garantiya ng isang positibong resulta bilang isang Itim na doktor, Dr Susan Moore, pumanaw huli noong nakaraang taon mula sa Covid-19 matapos idokumento kung paano hindi niya natatanggap ang antas ng pangangalaga na dapat ay mayroon siya.

Ano ang ibig sabihin ng lahat ng ito para sa iyo at sa akin?

Alam kong marami akong ibinigay sa iyo upang i-unpack at isipin; Marami rin akong ibinahagi sa aking personal na kasaysayan ng medikal bilang isang halimbawa. Ito siyempre ay sinadya. Ang mga katotohanang ito ay maaaring mas malinaw na nagpapaliwanag kung bakit madalas na may kawalan ng tiwala sa medikal na propesyon ng mga Black na tao. Bakit marami sa atin ang nagkaroon ng hindi magandang kinalabasan sa mga panahong ito Covidien-19 araw at habang mayroong pangkalahatang kawalan ng pagtitiwala sa bakuna sa Itim na pamayanan. Mayroong isang dahilan na ang mga Itim na kababaihan ay may mas mataas na mga rate ng kamatayan sa panahon ng panganganak at kapag naghahanap ng pangangalaga. Mayroong madalas a kamalian na ang mga isyung ito ay nangyayari lamang sa mga "naaangkop" sa ilang partikular na stereotype. Gusto kong iwaksi agad ang ideyang ito na ang edukasyon, kung gaano karaming pera ang mayroon ang isang tao, kung ano ang kanilang pagmamaneho, kung saan sila nag-aral, kung saan sila nakatira, kung ano ang kanilang ginagawa para sa ikabubuhay, kung paano sila manamit, ang mga salita na kanilang ginagamit, kung ano ang kanilang relihiyon. ang pagsasanay o ang kanilang personal na integridad ay gumagawa ng isang pagkakaiba; wala sa mga bagay na ito ang mga kalasag sa kung paano sila maaaring gamutin kapag nangangailangan ng interbensyong medikal kung sila ay Itim. Ito ay mga katotohanan! Hindi mahalaga kung ikaw ay isang Itim na tao sa mahihirap na kalagayang pang-ekonomiya o Serena Williams kagalang-galang ay hindi magliligtas sa iyo mula sa kapootang panlahi o kamatayan.

Sinasabi ko ang lahat ng ito upang maibalik tayo sa pangunahing tanong na alam kong maaaring mayroon ang ilan sa iyo ... ano ang magagawa mo? Ngayon sasabihin ko na hindi ko kinakailangang hinihikayat ang mga tao na pumunta sa gamot kung hindi iyon ang iyong pagtawag, ngunit narito ang mga bagay na dapat mong isaalang-alang na gawin:

1. Alalahaning tratuhin ang bawat tao na nakasalamuha mo ng may parehong pag-aalaga at pagsasaalang-alang na nais mong magkaroon kung ikaw ay may sakit o kung sila ay isang taong mahal mo. Mukhang kakaiba itong sabihin ngunit ang klima na nilikha mo sa iyong pamayanan ay makikita sa maraming paraan.
2. Kapag nakita mong nangyayari ang rasismo kahit na tila nagbibiro ang mga tao, tawagan ito. Iyon ay maaaring nangangahulugan na kung marinig mo ang isang tao na minamaltrato sa opisina ng mga doktor o sa isang ospital na nagsasabi ng isang bagay, gamitin kung anong pribilehiyo ang mayroon ka upang tumulong.
3. Maging isang tagataguyod o suportang tao para sa isang Itim na taong dumadaan sa isang interbensyong medikal.
4. (Maaaring mangailangan ka nitong bumuo ng mga pakikipag-ugnay sa mga Itim na tao kung saan hindi mo hinihikayat akong gawin ito.) Kung dumadaan ka o naging isang katulad na pamamaraang medikal ibahagi ang iyong karanasan upang malaman nila kung hindi sila nakakakuha ng pangangalaga iyon ay pamantayan.
5. Sa wakas, kung matuklasan na ang isang medikal na propesyonal o pasilidad ay nag-aalok ng iba't ibang antas ng pangangalaga base sa pangangailangan ng lahi nang mas mahusay. Tumawag, magsulat ng mga liham, magprotesta sa organisasyong iyon, makisali sa media; tandaan na ang katahimikan ay katumbas ng pakikipagsabwatan pagdating sa rasismo.

Kung ikaw ay nasa propesyon medikal Iminumungkahi ko at ng iba pa ang sumusunod:

1. Kung hindi ka sigurado kung tinutugunan mo ang medikal na pagkabalisa ng Black na tao, magtanong at maging mapagpasensya kung kailangan nila ng oras upang sagutin ka. Ang mga itim na tao ay nakalulungkot na hindi madalas na tinatanong kung ano ang nararamdaman natin tungkol sa mga medikal na pakikipag-ugnayan na mayroon tayo. Nangangahulugan din iyon ng pagiging bukas sa pagpuna, at pagiging handa na gumawa ng mga pagbabago. (Ito ay isang unibersal na paraan upang simulan ang pagtugon sa rasismo sa anumang industriya o propesyon).
2. Suriin ang kanilang mga chart kung maaari mo bago makipagkita sa kanila, tanungin sila ng mga direktang tanong tungkol sa kanilang mga kasaysayan tanungin sila kung kumpleto na ang kasaysayang iyon. Bukod pa rito, maging handa na i-dismiss ang mga bagay na naroroon, dahil maaari ding lumabas ang medikal na bias sa mga rekord ng kalusugan. Ang tala na iyon tungkol sa kanilang pagtawag nang labis para sa pamamahala ng sakit, ay maaaring lehitimo at ibinasura ng isang taong hindi sapat ang pag-iisip upang suriin ang kanilang kapootang panlahi bago pumasok sa silid kasama ang isang pasyente.
3. Bumuo ng isang ugnayan sa iyong mga pasyente upang malaman mo kung nasa antas sila o wala. Kitang-kita ang pagiging nagpapabaya kahit na hindi ito inilaan. Ang mga indibidwal na wala sa antas sa iyo ay magpapakilala sa kanilang sarili nang napakabilis ngunit ang paggamot sa bawat Itim na pasyente na parang sinusubukan nilang hilahin ang isang mabilis ay hindi ang paraan upang gawin ito.

Panghuli, kung ikaw ay Itim na tulad ko, tagataguyod para sa iyong sarili:

1. Magpalit ng doktor, kaagad kung magagawa mo kung sa tingin mo ay hindi ka nakakakuha ng tamang pangangalaga. Ang mga doktor, tulad ng iba, ay mga tao lamang na may sariling mga hamon, pagkiling at pagkagambala. May mga tao na kahit anong hiling o pakiusap mo ay hindi ka makikitungo ng maayos. Kaya't ibinabahagi ko sa iyo ang isang hiyas na madalas sabihin sa akin ng aking ama: ang isang tao ay maaaring magbigay sa iyo ng ilang "bagay" (gusto ng aking ama ang mas makulay na wika) ngunit hindi iyon nangangahulugan na kailangan mong kunin ito sa iyong mga kamay. Ang pagiging magalang ay hindi nangangahulugan ng pagkawala ng iyong boses.
2. Kumuha ng mga tseke mula sa iba kung ano ang kanilang mga karanasan ay / tulad ng, kung sa palagay mo ay hindi ka nakakakuha ng karaniwang proteksyon alamin ang mga pagkakaiba na malinaw at hiniling sa kanila na sabihin sa iyo kung bakit hindi ka nakakakuha ng paggamot.
3. Magsumite ng pormal na mga reklamo, kung hindi sila kumilos, umakyat sa kadena. Huwag matakot na mapahiya ang sinuman o anumang institusyon sa paggamot sa iyo ng mas mahusay. Tandaan na ang social media ay kaibigan mo rin at walang may gusto sa isang kahihiyang publiko.
4. Alamin kung anong mga mapagkukunan ang magagamit sa iyo, maaaring may mga pangkat ng komunidad / tagapagtaguyod na maaaring maipahayag ang iyong pag-aalala para sa iyo. Maaari ka ring magkaroon ng mga kaibigan, pamilya at kasamahan na maaaring ituro sa iyo sa mas mabuting pangangalaga.

At the end of the day hindi lang natin dapat kilalanin ang legacy ng pang-aalipin. Dapat tayong managot sa nakaraan at kasalukuyang klima ng diskriminasyon. Oo matagal na ang pagkaalipin ngunit aktibo pa rin tayong nabubuhay kasama ang pamana na iyon. Kailangan nating patunayan ang mga karanasan ng mga nahulog sa mga medikal na bitak at aminin na ang kapootang panlahi ay nangyayari araw-araw kapwa sa malaki at maliliit na paraan. Higit pa rito, kailangan nating gumawa ng isang hakbang sa pamamagitan ng aktibong pakikipaglaban upang itama ito gamit ang mga mapagkukunan na mayroon tayo sa ating pagtatapon.

SUMALI KAMI SA PAGDIRIWANG NAMIN NG BLACK HISTORY MONTH

Matuto Nang Higit pa