Ako ay 19 at isang sophomore noong nangyari ang Mardi Gras noong taong 2000. Sa oras na iyon, alam kong hindi na ako babalik sa Dillard University. May nakitang masa sa aking tiyan na tumutubo mula sa aking pancreas patungo sa aking pali. Alam kong sa tag-araw ay kailangan kong operahan at pagkatapos ay sa pana-panahong pagsubaybay hanggang ako ay 25. Nilinaw ng aking ina na ibabalik ko ang aking pangangalaga sa Kentucky, kaya ito ang aking huling semestre sa New Orleans .
Ok lang ako dito. Mahal ko ang aking mga propesor, ang lungsod, may ilang mabubuting kaibigan at ang gawain ko sa kurso ay sapat na mapaghamong, ngunit kinamumuhian ko ang pamamahala sa Dillard (ito ay karaniwang pag-iwas sa mga mag-aaral na dumadalo minsan sa mga HBCU), kaya't hindi ako nasasaktan na manatili. Gayunpaman, alam kong magkakaroon ng ilang mga bagay na talagang mamimiss ko. Ang isa sa kanila ay ang kultura ng New Orleans.
Nagmisyon ako na si Mardi Gras. Kukuha na ako isang coconut coconut! Sinabi sa akin ng aking ama bilang isang batang babae kung paano siya napunta sa parada ng Zulu noong si Louis Armstrong ang hari at kung paano sila namigay ng mga niyog sa kanilang ruta. Ang araw ng parada ay maaga akong nagising at ipinarada ang aking sarili patungo sa pagtatapos ng parada. Sinubukan ko para sa buong parada upang makakuha ng isang niyog, sumasayaw kasama ang Mga Mardi Gras na Indian, hinahabol ang mga floats; ito ay papalapit na sa dulo at ako ay tumatama. Hanggang sa tumakbo ang isa sa aking mga kaibigan sa isang karosa at sinabi sa taong nasa ibabaw nito ang aking kwento sa loob ng 3 bloke …at sa tulong ng aking kaibigan na alam na hindi na ako babalik at posibleng mamatay sa aking kalagayan. Binigyan niya ako ng niyog.
Sa wakas ay itinapon ko ang pininturahang niyog noong taong ipinanganak ang aking anak na babae noong 2013. Ito ay ang pag-uugali ng pag-uugali at ang parehong kaibigan na nagsasabing, "Bakit mayroon ka pa ring ganyan! Bukod, ang isang 13-taong-gulang na niyog na pininturahan o wala ngayon sa pangalawang pag-iisip ay tila isang uri ng gross. Gayunpaman, masasabi kong buong pagmamalaki na nagkaroon ako ng isang coconut coconut.
Dem Mga creole
Maaari akong gumastos ng araw at araw sa pag-uusap tungkol sa New Orleans, at ang Louisiana sa pangkalahatan dahil ang mga ugat nito at ang mga tao nito ay may mayamang kasaysayan. Katulad nito, sa Atlanta, ang New Orleans o ang Big Easy ay tahanan ng isang siksik na bahagi ng Kasaysayan ng mga Itim. Para sa akin, ang New Orleans ay mayroon ding personal na kasaysayan ng pamilya na siyang nakaakit sa akin. Dillard University sa ibabaw Kolehiyo ng Spelman.
Ang kasaysayan ng Black New Orleans ay isang kuwento pareho ng enslaved at ng isang freedmen. Ang mga libreng Black na tao sa New Orleans ay nagtrabaho bilang mga artisan at propesyonal sa New Orleans na kadalasang sinasamahan ng mga Francophone Black na mga taong may lahing French o mula sa ibang mga teritoryo ng France; madalas na tinutukoy bilang gens de couleur libres. Ito ay dahil sa mga halo-halong pamana na humahantong sa ilang kawili-wiling lahi mga designasyon na iniuugnay sa panahong iyon sa Louisiana. Humantong din ito sa ilang mga mito at maling akala tungkol sa buhay na ginagalawan ng mga kalalakihang ito at lalo na ng mga babaeng may kulay. Isa sa mga mitong ito ay kung anong mga uri ng pakikisalamuha sa lahi sa mga malayang kabataang babae na may kulay at mga lalaking Puti, kumpara sa malamang na nangyari noong ang mga ito libreng mga Itim na tao, nakipag-ugnayan sa lipunang Puti dahil pinaniniwalaan na sila ay mas malaking insular sa kalikasan. Ang New Orleans ay tahanan ng Treme isa sa mga pinakalumang lugar ng libreng Black settlement sa isang lungsod, habang ang tahanan din ng Kongo ng Kongo isa sa ilang mga lugar kung saan ang mga alipin na Aprikano ay maaaring malayang sumayaw sa musikang Africa. Ginugol ko ang marami sa aking mga araw sa paglalakad sa lumang New Orleans na nakikinig jazz musika at pag-alala sa lungsod, kung minsan, madilim na kasaysayan. Kahit na gumugol ako ng mas maraming oras sa Sementeryo ng St Louis at paglalakad ng French Quarter. Para sa akin, nasa New Orleans sa paligid maraming kasaysayan ng Itim nagdulot sa akin na gustong matuto nang higit pa tungkol sa kasaysayan ng African Diaspora.
Betsy at Katrina
Gayunpaman, ang aking panandaliang ampon na tahanan ay naging paningin din ng trahedya para sa mga may-ari ng Itim na bahay higit sa isang beses. Ang mga bagyo na sumalanta sa New Orleans ay madalas na may matagal lamang na epekto sa Itim na populasyon nito, na karaniwang nag-iiwan ng mga ward sa pagkasira habang ang iba pang mga lugar ay nakabawi. Naglakbay ako minsan pabalik sa New Orleans para sa isang American Library Association conference at hindi ko ito nakilala. Ang mayaman Kulturang itim Naalala ko naging pinaliit by pagkawala at kamatayan. Kahit na sa kasaysayan nito ng pagkalikido ng lahi, nagkaroon ang New Orleans ito ay pagbabahagi of kapootang panlahi. Nakarinig ako ng mga kuwento tungkol sa mga araw na iyon pagkatapos ng bagyo, nangyari iyon naging masama Inalok ko ang aking bahay hanggang sa sinumang makakaya magkasundo. Marami sa aking mga kaibigan na nagtagal nang matagal nang umalis ako sa New Orleans ay nawala, hindi lamang sila ngunit marami otkanya. Ang taon na iyon ay ang taon ding pumanaw ang aking ina, kaya't hindi ako tumingin nang muli sa 2005.
Marami sa inyo ang maaaring walang alaala sa New Orleans na naaalala ko. Ito ay isang mahiwagang lugar kung saan ang kasaysayan at ang modernong mundo ay bumagsak sa isa't isa araw-araw ngunit tila nagsasama-sama. After Katrina, things were irrevocably changed but what we can do is suportahan ang pag-renew ang Itim na pamayanan. Kaya, sa gabing ito bago ang panahon ng pagpapahiram ipaalam sa amin ang mag-toast sa New Orleans at laissez le bon temps rouler.
Magdagdag ng komento sa: Ipagdiwang ang Buwan ng Black History: “Alam Mo Ba Kung Ano ang Kahulugan ng Miss New Orleans”