پیچیده در خدمت: داستان‌های داوطلبان SJPL

در طول جلسات باشگاه گفتگو، ما به عنوان غریبه‌ها شروع کردیم - پنج نفر از سنین، فرهنگ‌ها و پیشینه‌های مختلف. در طول ماه‌ها، ما به یک گروه صمیمی تبدیل شدیم و برای همه ما، از جمله من، این کلاس چیزی بیش از یک کلاس شد؛ به یک جامعه تبدیل شد. زبان‌آموزانی که مدتی در کلاس‌ها شرکت می‌کردند، طبیعتاً با همان گرمی و گشاده‌رویی که روح کلاس ما را تعریف می‌کند، از شرکت‌کنندگان جدید استقبال می‌کردند. تماشای حمایت همه از یکدیگر - به اشتراک گذاشتن نکات، تشویق به مشارکت و جشن گرفتن پیروزی‌های کوچک - واقعاً به من نشان داد که جامعه چقدر می‌تواند قدرتمند باشد. جلسات ما به فضایی امن تبدیل شد که در آن افراد نه تنها در مهارت‌های انگلیسی خود رشد می‌کنند، بلکه ارتباط، اعتماد به نفس و دوستی را نیز کشف می‌کنند. این تجربه‌ای است که همیشه از آن قدردانی خواهم کرد. با پایان سال، به کدام دستاورد کار داوطلبانه خود بیشتر افتخار می‌کنید؟ یکی از دستاوردهایی که من به ویژه به آن افتخار می‌کنم، پیشرفت زبان‌آموزی است که شش ماه پیش به او آموزش دادم. وقتی او برای اولین بار به ما پیوست، به سختی می‌توانست نام خود را بگوید، اما دوست‌داشتنی‌ترین شخصیت را داشت - جدی، صادق و مصمم به یادگیری. او در هر جلسه شرکت می‌کرد و با تمام وجود تمرین می‌کرد. زمانی که به کشورش بازگشت، به یک سخنران انگلیسی با اعتماد به نفس تبدیل شده بود. اگرچه این کاملاً به نفع من نبود، اما صداقت و فداکاری او سفر یادگیری‌اش را فوق‌العاده معنادار کرد. تجربیاتی از این دست - و تجربیات زیادی با تأثیر مشابه وجود داشته است - نه تنها مرا به عنوان یک مربی، بلکه به عنوان یک دانش‌آموز زندگی نیز شکل داده است. آنها به من یادآوری می‌کنند که وقتی برای خودمان و برای یکدیگر تلاش می‌کنیم، رشد همیشه امکان‌پذیر است.

داوطلب شدن در کتابخانه برای من عمیقاً شخصی است. من ده سال یک مادر خانه‌دار بودم، از پسرم مراقبت می‌کردم و نیازهای او را در اولویت قرار می‌دادم. یک دهه زندگی در خانه شما را به گونه‌ای تغییر می‌دهد که کاملاً متوجه آن نمی‌شوید - و وقتی بالاخره به دنیا برمی‌گردید، می‌تواند مانند بیرون آمدن از غاری با نور خورشید در چشمانتان باشد. همه چیز جدید، ناآشنا و کمی طاقت‌فرسا به نظر می‌رسد. وقتی برای داوطلب شدن درخواست دادم، مطمئن نبودم چه چیزی می‌توانم ارائه دهم یا اینکه آیا آماده هستم یا خیر. اما تیفانی صبور، فهمیده و مهربان بود که به من فرصت داد. این فرصت به من کمک کرد تا اعتماد به نفس و حس هدفمندی خود را دوباره پیدا کنم. من هرگز به گذشته نگاه نکرده‌ام. با گذشت زمان، متوجه شده‌ام که SJPL یک پناهگاه واقعی برای مادران، مادران جدید، تازه واردان به منطقه، دانش‌آموزان و کودکان است. این مکان پر از مهربانی، حمایت و حس قوی جامعه است. بنابراین توصیه من این است: اولین قدم را بردارید، حتی اگر مطمئن نیستید. لازم نیست همه چیز را بفهمید - کتابخانه دقیقاً همانطور که هستید از شما استقبال می‌کند. کار داوطلبانه در اینجا فرصتی برای جبران، رشد و یافتن جامعه‌ای است که واقعاً به ما اهمیت می‌دهد.