وقتی کلمه «تابآوری» را میشنویم، بسیاری از ما سرسختی را تصور میکنیم: به سرعت به حالت عادی برگشتن، قوی ماندن و اجازه ندادن به هیچ چیز. در آن نسخه از تابآوری، تلاش کردن نشانه شکست است و بهبودی مانند بازگشت به کسی است که «قبلاً» بودیم. اما برای بسیاری از افرادی که فقدان، سوءاستفاده یا سایر اشکال تروما را تجربه کردهاند، این داستان با واقعیت مطابقت ندارد. پس از وقوع یک اتفاق سخت، ما تغییر میکنیم. سوال واقعی این نیست که «چگونه میتوانم به قبل برگردم؟» بلکه این است که «چگونه میتوانم در حالی که آنچه اتفاق افتاده را میپذیرم، به جلو حرکت کنم؟»
بازاندیشی در تابآوری
روانشناسان اغلب تابآوری را فرآیندی برای سازگاری با تجربیات دشوار یا چالشبرانگیز زندگی از طریق انعطافپذیری ذهنی، عاطفی و رفتاری توصیف میکنند. این موضوع در مورد چگونگی سازگاری، ارتباط و واکنش ما در طول زمان است، نه در مورد مصون ماندن از آنچه اتفاق افتاده است. به این معنا، تابآوری بیشتر به «یافتن راههایی برای زندگی با آنچه حقیقت دارد» نزدیک است تا «رها کردن آن». وقتی در مورد تابآوری به عنوان بازگشت به حالت عادی صحبت میکنیم، این پیام را ارسال میکنیم که هدف، بازگشت سریع به نسخه قدیمی خودمان است. اما پس از تروما، بیماری، غم یا آسیب سیستمیک، «قبل از» ممکن است جایی نباشد که بتوانیم یا حتی بخواهیم به آن برگردیم. بنابراین، تابآوری به معنای فقدان درد نیست. بلکه به معنای وجود سازگاری مداوم و گاهی آشفته است.
تابآوری و پریشانی میتوانند همزمان وجود داشته باشند
یکی از مهمترین حقایق در مورد تابآوری این است که اغلب درست در کنار پریشانی وجود دارد. کسی میتواند تابآور باشد و همچنان احساس غرق شدن کند. آنها میتوانند تابآور باشند و همچنان گریه کنند، برخی صبحها برای بیرون آمدن از رختخواب به مشکل بربخورند، یا غم و اندوه عمیقی را تحمل کنند. تابآوری از ما نمیخواهد وانمود کنیم که آسیبی رخ نداده است. در عوض، ما را دعوت میکند تا آنچه اتفاق افتاده را در داستان زندگی خود ادغام کنیم. این ممکن است به نظر برسد که به آرامی تأثیر یک رویداد را نام ببریم، اذعان کنیم که چگونه احساس امنیت یا هویت ما را تغییر داده است، و به خودمان اجازه دهیم طیف کاملی از احساسات را احساس کنیم. ادغام زمان میبرد. میتواند شامل درمان، مراقبت اجتماعی، تمرین معنوی، بیان خلاقانه یا تأمل آرام باشد. هیچ یک از اینها درد را پاک نمیکنند، اما میتوانند به ما کمک کنند تا آن را به روشهایی که پایدارتر به نظر میرسند، تحمل کنیم.
تابآوری در زندگی روزمره چگونه میتواند باشد؟
اگر تابآوری به معنای سرسختی یا بهبودی سریع نیست، پس واقعاً چه شکلی است؟ اغلب، در انتخابهای کوچک و معمولی ظاهر میشود، نه در اعمال قدرت چشمگیر.
تابآوری ممکن است به شکلهای زیر باشد:
- استفاده آگاهانه از نقاط قوت خود. توجه به یک قدرت شخصی - مانند پشتکار، خلاقیت، شوخ طبعی یا مهربانی - و تکیه بر آن در یک هفته سخت، مانند استفاده از شوخ طبعی برای کاهش تنش یا خلاقیت برای حل مسئله در یک موقعیت دشوار.
- برای ارتباط دست دراز کردن. انتخاب اینکه به جای ... به کسی که به او اعتماد دارید پیامک بدهید، زنگ بزنید یا احوالش را بپرسید منزوی کردن خود, or پذیرش حمایت چه زمانی آن را به جای اینکه به خودتان بگویید پیشنهاد دهید باید بتواند به تنهایی از پس چیزی بربیاید.
- معنا بخشیدن به شیوههای کوچک. تأمل در مورد آنچه برای شما بیشترین اهمیت را دارد (مثلاً مراقبت، عدالت، خانواده، جامعه) و اجازه دادن به آن ارزشها شکل دادن به تصمیم کوچکs, مانند نحوه واکنش شما به یک تعامل دشوار یا زمانی که تصمیم میگیرید عقب بایستید و استراحت کنید.
- تمرین امید واقعبینانه. به خودتان اجازه دهید تصور کنید که ممکن است اوضاع با گذشت زمان قابل کنترلتر شود، در حالی که هنوز تصدیق میکنید که لحظه حال دردناک یا طاقتفرسا است.
- به خودتان شفقت نشان دهید. با خودتان طوری صحبت کنید که انگار با دوستتان در همان موقعیت صحبت میکنید («البته که این سخت به نظر میرسد»، «شما هستید «با داشتههای امروزت بهترین کاری که از دستت برمیآید را انجام بده») به جای اینکه خودت را مجبور کنی «از آن بگذری».
- ساختن لحظات کوچکِ بازسازی. ایجاد روتینهای کوچک - یک پیادهروی کوتاه، یک فنجان چای آرام، نفسی عمیق پشت میز، خواندن چند صفحه - که به شما حس آرامش و تجدید قوا در میانه یک روز پراسترس را میدهد.
- احترام به محدودیتهای خود. تعیین مرزها در جایی که میتوانید، گفتن «نه» یا «الان نه» در مواقع نیاز، و تشخیص اینکه محافظت از انرژی شما بخشی از چگونگی حفظ تعهد شما در درازمدت است.
این اقدامات ابزار هستند. آنها در مورد تظاهر به خوب بودن همه چیز نیستند. آنها در مورد ساختن زندگیای هستند که میتواند آنچه را که خوب نیست، در خود جای دهد، در حالی که همچنان جایی برای ارتباط، معنا و لحظات تسکین و حتی شادی باز میگذارد. تابآوری آزمون شخصیت نیست. این یک تمرین مداوم برای ایجاد فضایی برای حقیقت کامل تجربیات ما است، در حالی که همچنان امکانات آینده را تصور و پرورش میدهیم.
داستانهایی از تابآوری و شفا
حتی برای افراد بسیار مقاوم، مسیر پیش رو پس از آسیب روانی به ندرت سرراست است. این مسیر میتواند غیرخطی، پیچیده و عمیقاً شخصی باشد که توسط تاریخچه، هویت، روابط و منابع هر فرد شکل میگیرد. خاطرات و زندگینامههای زیر نگاهی اجمالی به روشهای مختلفی که افراد در حین تحمل آنچه از سر گذراندهاند، به جلو حرکت کردهاند، ارائه میدهند. از آنجا که هر داستان منحصر به فرد است، امیدواریم چیزی در اینجا با شما طنینانداز شود یا حداقل به شما یادآوری کند که هیچ راه واحد و «درستی» برای طی کردن مسیر بهبودی و تغییر وجود ندارد. (نکته محتوایی: کتابهای فهرست شده در زیر شامل مباحثی در مورد آسیب روانی، سوءاستفاده، خشونت و سایر تجربیات دردناک است. لطفاً از خودتان مراقبت کنید و با این عناوین به روشی و با سرعتی که برای شما مناسب است، تعامل داشته باشید.)
آنچه استخوان های من می دانند ، یک پنجره جدید باز می کند- کاوشی عمیق و شخصی در مورد اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) پیچیده، تاریخچه خانوادگی و تلاش مداوم برای یافتن مراقبت، زبان و جامعه برای زخمهای نامرئی.
صندلی و دره - روایتی تأملبرانگیز از زندگی با سایهی بلندِ نهادی سوءاستفاده و به آرامی بازسازی زندگی با صداقت، مرزها و درک بیشتر از خود.
خط در شن و ماسه - نگاهی بیپرده به آسیبها و تروماهای اخلاقی در منطقهی جنگی، و مسیر دشوار و غیرخطی به سوی نامیدن آسیب، درخواست کمک و تعریف مجدد هدف.
جواب در زخم است - خاطراتی از جان سالم به در بردن از خشونت شریک زندگی و یادگیری، در طول زمان، برای گوش دادن به درد به عنوان منبع حقیقت، مرزها و امکانهای جدید.
از ساختههای خودم - داستانی از گذر از آسیبهای روحی که با نژاد، جنسیت و کار در هم تنیده شده است، و داستانی از طلب آرامِ عزت نفس و اختیار در فضاهایی که اغلب نیازمند سرسختی هستند.
صفحه نمایش - روایتی که طنز را با غم و اندوه و آسیبهای روحی در هم میآمیزد و نشان میدهد که چگونه کسی ریشه در کمدی دارد. به ادامه با فقدان دست و پنجه نرم کردن و درد در حین انگاگنشستند در درمان و فعالانه کار کنیدنشستند از طریق مبارزاتش.
مجموعه وبلاگهای TIROC (مراقبت تابآوری محور مبتنی بر تروما)
این وبلاگ است بخشی از یک سریال، یک پنجره جدید باز می کند این رویکرد بر درک تروما و تأثیرات آن بر زندگی ما تمرکز دارد و در عین حال، به عنوان بخشی از تلاشهای کتابخانه برای پذیرش اصول مبتنی بر تروما، ضمن ایجاد ایمنی در فضاهای فیزیکی و تعاملات ما با همکاران و جامعهای که به آن خدمت میکنیم، بر تقویت و ایجاد تابآوری شخصی و جمعی نیز تمرکز دارد.
نظر خود را به این قسمت اضافه کنید: TIROC: تابآوری به عقب برنمیگردد - به جلو حرکت میکند